از امیرالمؤمنین روايت كرده‌اند كه فرمود: روزى رسول‌خدا دست مرا گرفت و با هم در برخى از كوچه‌هاى مدينه راه مى‌رفتيم، تا به باغى رسيديم؛ من گفتم: اى رسول‌خدا! چه باغ زيبايى! رسول‌خدا فرمود: تو در بهشت، باغى زيباتر از اين دارى. سپس به باغ ديگرى برخورديم، من گفتم: اى رسول خدا! چه باغ زيبايى!

وصایت و جانشینی رسول‌خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله)، از جانب خداوند به امیرالمؤمنین واگذار شد؛ برخی این را تحمل نکرده و حق حضرت را از ایشان ربودند.
امیرالمؤمنین، خود در این خصوص می‌فرماید: «از جمله چیزهایی که پیامبر به من فرمود، این بود که امت، پس از وی با من پیمان شکنی می‌کنند.»

ذهبی می‌نویسد: ابن سقاء، از بزرگان واسط که خداوند در عمر و علم او برکت داد، حدیث طیر را نقل کرد؛ کار او مورد تحمل آنان قرار نگرفت؛ به او حمله کرده و او را از منبر بلند کرده و محل نشستن او را آب کشیده و او را خانه‌نشین کردند؛ دیگر برای اهل واسط حدیث نگفت و احادیث آنان از او به این دلیل کم است.

ابن عساکر از امام سجاد (علیه‌السلام) نقل می‌کند که: مروان بن حکم به من گفت: در میان مردمان کسی نبود که از صاحب ما -عثمان- مانند صاحب شما -علی (علیه‌السلام) دفاع کند، گفتم پس برای چه از او بر روی منابر بدگویی می‌کنید؟ گفت: به جز این کار، راهی برای بقاء حکومت نیست.

یاقوت حموی می‌‌نویسد: «امیرالمؤمنین بر منبرهای شرق و غرب عالم و منبرهای مکه و مدینه لعن می‌شد؛ در حالیکه در سیستان بجز یک مرتبه این کار صورت نپذیرفت، و برای اینکه این کار را نکنند بخشنامه کردند که در منابر کسی لعن نشود؛ چه شرافتی از این بزرگتر که برادر رسول خدا را لعن نکردند!»

در روایاتی از رسول خدا آمده است:
قبلاً شما را از زیارت قبور نهی کرده بودم، اما قبور را زیارت کنید که موجب رقت قلب شده و اشک را جاری ساخته و آخرت را به یاد انسان می‌آورد.
موجب دوری از دنیا و دنیاطلبی و یادآور آخرت است.
کنزالعمال، متقی هندی، ج15، ص646 - 648.