پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب_ یکی از شبهاتی که وهابیت و معاندین شیعه برای انکار جسارت برخی از صحابه به حضرت فاطمه سلام‌الله‌علیها مطرح می‌کنند، این است که می‌گویند بزرگان شیعه، خود نیز شهادت حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها را قبول ندارند و برای ایشان از واژه وفات استفاده می‌کنند.

در پاسخ به این شبهه باید گفت:
در قرآن کریم، واژه و لفظ وفات، برای مطلق مرگ به کار رفته است؛ به عنوان مثال خداوند در سوره زمر می‌فرماید: «اللَّهُ يَتَوَفَّى الْأَنْفُسَ حِينَ مَوْتِهَا وَالَّتِی لَمْ تَمُتْ فِي مَنَامِهَا  فَيُمْسِكُ الَّتِی قَضَى عَلَيْهَا الْمَوْتَ وَيُرْسِلُ الْأُخْرَى إِلَى أَجَلٍ مُسَمًّى  إِنَّ فِی ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ.[زمر/۴۲] خداست آنکه وقت مرگ، ارواح خلق را می‌گیرد و آن کس را که هنوز مرگش فرا نرسیده نیز در حال خواب، روحش را قبض می‌کند، سپس آن را که حکم به مرگش کرده، جانش را نگاه می‌دارد و آن را که زمان مرگش نرسیده (به بدنش) می‌فرستد تا وقت معیّن (مرگ). در این کار نیز ادله‌ای (از قدرت الهی) برای متفکران پدیدار است.»

با توجه به این نکته که استعمال واژه وفات در قرآن کریم، اعم از مرگ طبیعی و شهادت است، واضح می‌گردد که بین شهادت حضرت فاطمه سلام‌الله‎‌علیه و استعمال واژه وفات برای ایشان، تعارضی وجود ندارد؛ زیرا طبق این آیه، واژه وفات، هرگونه مرگی را شامل می‌شود. از طرفی، استعمال کلمه (وفات) در کتب بزرگان شیعه و اهل سنت از متقدمین و متأخرین نیز به معنای عام این کلمه بوده است و هرگز منظور عالمان شیعی، عدم شهادت حضرت صدیقه سلام‌الله‌علیها نبوده است؛ زیرا اشخاصی که شهادت ایشان را محرز و قطعی می‌دانند نیز از واژه وفات، به جای شهادت استفاده کرده‌اند که برای نمونه، چند مورد را ذکر می‌کنیم:

شیخ صدوق درباره جناب جعفر طیار و زید بن حارثه، روایتی را به این مضمون نقل می‌کند که «هنگامی که خبر وفات جعفر بن ابی‌طالب و زید بن حارثه به رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله رسید، هرگاه به منزل خود وارد می‌شد، گریه‌اش بر آن دو شدت می‌یافت.»[1]

ابن شهرآشوب همچنین درباره تاریخ تولد امام سجاد علیه‌السلام نقل می‌کند: «... امام سجاد علیه‌السلام دو سال قبل از وفات (شهادت) امیرالمؤمنین علیه‌السلام، متولد شدند ... .»[2] در منابع اهل سنت نیز برای دو شهید بزرگوار صدر اسلام یعنی جناب حمزه سیدالشهدا و جعفر طیار، واژه وفات استعمال شده است.[3]

حال سؤال اینجا است که آیا به صرف کاربرد واژه وفات درباره حضرت فاطمه سلام‌الله‌علیها، باید شبهه افکنی شود که واقعه به شهادت رسیدن ایشان، حقیقت ندارد؟!

پی‌نوشت:
[1]. ابن بابويه، من لا يحضره الفقيه‌، نشر دفتر انتشارات اسلامى، ج۱، ص۱۷۷. «إِنَّ النَّبِيَّ ص حِينَ جَاءَتْهُ وَفَاةُ جَعْفَرِ بْنِ أَبِی طَالِبٍ ع- وَ زَيْدِ بْنِ حَارِثَةَ كَانَ إِذَا دَخَلَ بَيْتَهُ كَثُرَ بُكَاؤُهُ عَلَيْهِمَا جِدّاً وَ يَقُولُ كَانَا يُحَدِّثَانِی وَ يُؤَانِسَانِی فَذَهَبَا جَمِيعاً.»
[2]. ابن شهرآشوب‌، مناقب آل أبی‌طالب، نشر علامه‌، ج۴، ص۱۷۵. «... .قَبْلَ وَفَاةِ أَمِيرِالْمُؤْمِنِينَ بِسَنَتَيْنِ وَ ...»
[3]. ابن ابی‌شیبه، المصنف، مكتبة الرشد، ج۳، ص۶۲ و ج۷، ص۴۱۴. «لَمَّا أَتَتْ وَفَاةُ جَعْفَرٍ عَرَفْنَا فِی وَجْهِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى‌اللهُ‌عَلَيْهِ‌وَسَلَّمَ الْحُزْنَ.»