اسناد
هنگامیکه منزل صالح، فرزند احمد بن حنبل آتش گرفت، تمامی اثاثیه و وسایل خانه که ارزش آن چهار هزار دینار تخمین زده میشد، طعمه حریق شد و از بین رفت.
نووی در شرح صحيح مسلم، در مورد حديث عتبان بن مالک که از پيامبر (صلیاللهعلیهوآله) درخواست کرد تا از باب تبرک، در مکان او نماز گذارد، و آنجا را مصلای خود قرار دهد، میگويد: «در حديث عتبان، فواید بسياری است؛ ازجمله آنها تبرک به صالحين و آثار آنان و نماز بهجای آوردن در مواضعی که آنان در آنجا
سُبکی، عالم اهل سنت معتقد است: بر اساس دین و سیره سلف صالح، حتی تبرک به برخی از اموات صالح نیز جایز است.
شفاء السقام، سبکی، ص311.
مقاله: «تبرک به قبور بزرگان در منابع اهل سنت»
حاکم نیشابوری، محدث نام آشنای اهل سنت مینویسد: «ابومسعود انصاری با گروهی بر حذیفه وارد شدند و از فتنهها سؤال پرسیدند. حذیفه در پاسخ گفت: همواره بر مدار قرآن باشید و با آن همراهی کنید و در هنگام فتنهها از ابن سمیه تبعیت کنید؛ زیرا او همواره با کتاب خدا است.
ترمذی، عالم مشهور اهل سنت، در مورد اهمیت بصیرت به نقل از رسول خدا (صلیاللهعلیهوآله) مینویسد که حضرت فرمودند: «نابینا کسی نیست که از نظر بینایی کور باشد، بلکه نابینا کسی است که بصیرت ندارد.»
نوادر الأصول، ج1، ص158.
ابنخیاط در کتاب تاریخ خود با اقرار به شجاعت امام مجتبی (علیهالسلام) به فرماندهی ایشان در جنگ جمل اشاره میکند و مینویسد: «ابوعبیده میگوید: امیرالمؤمنین در جنگ جمل، فرزندش حسن را به عنوان فرماندهی جناح چپ لشکر ـ که از اهالی کوفه و بصره بودندـ قرار داد.»
شارح تاریخ ابنعساکر، عالم مشهور اهل سنت، با اشاره به شجاعت امام مجتبی (علیهالسلام) در پاورقی کتاب تاریخ مدینه دمشق، به نقل از ابنخیاط مینویسد: «ابوعبیده میگوید: امیرالمومنین در جنگ جمل، فرزندش حسن را به عنوان فرماندهی جناح چپ لشکر ـ که از اهالی کوفه و بصره بودندـ قرار داد.»
ابنماجه، در کتابش که به عنوان یکی از صحاح ششگانه اهل سنت شمرده میشود، به نقل از ابوهریره مینویسد: «رسول خدا فرمودند: هر كه حسن و حسين را دوست بدارد، مرا دوست دارد، و هر كه با آن دو دشمنی كند، با من دشمنی كرده است.»
سنن ابن ماجه، ج1، ص51.
زمخشری مفسر و مورخ مشهور اهل سنت، از خباثت معاویه به هنگام شنیدن خبر شهادت امام حسن (علیهالسلام) پرده بر میدارد و مینویسد: «هنگامیكه خبر رحلت حسن بن علی به معاويه رسيد، معاویه و كسانیكه در اطرافش بودند، سجده شكر بهجای آوردند.»
ربيع الأبرار، ج5، ص134.
ابونعیم اصفهانی، به خطبه امام مجتبی (علیهالسلام) در توضیح صلح با معاویه اشاره میکند و مینویسد: «شعبی میگوید: حسن بن علی را هنگام صلح با معاویه دیدم. معاویه به او گفت: مردم را از امری که به من سپردهای، آگاه کن.
ابنحبان، عالم پرآوازهی اهلسنت، در کتاب خود با اشاره به حیلهگری و فریبکاری معاویه مینویسد: «معاویه با حیله و نیرنگ در برخورد با حسن بن علی، کارش را به سرانجام رساند.
بخاری، محدث مشهور در کتاب صحیح خود، که نزد اهل سنت جایگاه خاصی دارد، به نقل از براء مینویسد: رسول خدا (صلیاللهعليهوآله) را ديدم در حالیكه حسن بن علی (عليهماالسلام) روی شانههایش بود و میفرمود: خدايا! من حسن را دوست دارم، پس تو نيز او را دوست داشته باش.
صحیح بخاری، ج5، ص26.
روایات صحیحی از «ابن عباس» و «معاذ» در جمع بین نمازها توسط پیامبر نقل شده است و این امر در روایات این دو صحابه منحصر نیست، بلکه از «عبدالله بن مسعود» نقل شده است که پیامبر خدا میان نمازهای ظهر و عصر، و مغرب و عشاء، برای اینکه امت وی به زحمت نیفتد، جمع میکرد.
نووی در شرح حدیثی از صحیح مسلم که از قول ابن عباس بیان شده ما بین دو نماز در زمان پیامبر جمع میکردیم، میگوید: فعل ابن عباس و تأیید و عدم انکار ابوهریره، نشان از جمع بین دو نماز است؛ برخی میگویند که جمع بین دو نماز بر عذر مریضی و مانند آن حمل میشود که قول احمد بن حنبل و ... است.