دکتر سید صبیح، در خطای بیست و هشتم نسبت به ابن تیمیه می‌‌گوید: آیا افکار ابن تیمیه، افرادی را بار می‌آورد که به اهل بیت، احترام بگذارند و حرمت پیامبر را در میان خودشان پاس بدارند؟! یا نسل‌های سنگدلی را پرورش می‌دهد که حتی حرمت پیامبر در مورد خاندانش برای آن‌ها اهمیت ندارد؟

پایگاه جامع فرق، ادیان ومذاهب_ همیشه خواندن خاطرات کسانی‌که یک شبه مسیر زندگی‌شان عوض می‌شود و از بی‌راهه به راه درست می‌رسند، جذاب و آموزنده است. برخی تصمیم‌های یک شبه و تغییر و تحول‌های لحظه‌ای، دنیای آدمی را آباد می‌کند و برخی برعکس؛ از دنیا می‌گذری و به دنیای بعدی می‌رسید.

سيد مرتضی درباره همکاری امیرالمؤمنین و خلفا می‌فرمايد: ادعای كمك و همكاری امیرالمؤمنین با خليفه اول، اگر منظور، راهنمایی ابوبكر بر جنگ با اهل ردّه باشد، صرف ادعا است و صحیح نیست، و اگر مقصود ارشاد در احكام الهی باشد، اين امر بر عالم به مسائل دين واجب است و بايد طبق وظيفه، انجام می‌داد، و از اين م

اهتمام عمر به منع حدیث و روایت از پیامبراکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله) به زمان حیات رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) برمی‌گردد؛ هنگامی‌که حضرت در بستر بیماری بودند و عمر مانع کتابت وصیت رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) شد. بخاری در صحیح خود به منع کتابت وصیت اشاره می‌کند و می‌نویسد:

نقشبندی سخن علمای اهل سنت، بر مشروعیت طلب و درخواست از اموات را نقل می‌کند؛ به‌عنوان نمونه، از سبکی نقل کرده است: توسل، استغاثه و شفاعت طلبی از رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) امری نیکوست که هیچ‌یک از سلف و خلف آن را انکار نکرده است، تا این‌که ابن تیمیه آمد و مشروعیت این امور را منکر شد و از راه را

شافعی می‌گوید: