سيد قطب، عامل اختلافات داخلى و جنگ ميان مسلمانان را ساخته دست استعمار دانسته و معتقد بود كه يهوديان و مسيحيان، با ايجاد جنگ داخلى ميان مسلمانان، دست به دست هم داده و جبهه واحدى تشكيل مى‌دهند و با اصل اسلام مقابله مى‌كنند.
فى ظلال القرآن، سید قطب، ج1، ص108.

ثعلبی در تفسیر خود، روایتی را از امام صادق (علیه‌السلام) نقل کرده که: ما (اهل بیت)، همان ریسمان خداوند هستیم که خداوند در قرآن فرموده، همگی به ریسمان خدا چنگ زنید و پراکنده نشوید.
الکشف و البیان، ثعلبی، ج3 ص163.

یعقوبی می‌‏نویسد: «حجر بن عدی، عمرو بن حمق و کوفیانِ دوستدار علی (علیه‌السلام) آن‌گاه که می‌‏دیدند [بنی امیه] و مغیره بن شعبه بی‌‏شرمانه علی (علیه‌السلام) را لعنت می‌‏کنند، خشمگین می‌‏شدند و بر آنان و لعنت کنندگان علی (علیه‌السلام) لعنت می‌‏فرستادند.»
تاریخ یعقوبی، ج2، ص140.

ابن ابی‌‏الحدید از ابوجعفر اسکافی، از بزرگان معتزله بغداد، سخنانی در زمینه نقش بنی‏ امیه در ترویج سب و لعن حضرت علی (علیه‌السلام) آورده، که بسیار گویاست: «پس آنان در مدت پادشاهی خویش برای به فراموشی سپردن نام علی (علیه‌السلام) و فرزندانش و فرو نشاندن نور آنان و پنهان ساختن برتری‏‌ها و خوبی‏‌ها و

از امام رضا (علیه‌السلام) در مورد روایاتی که در آنها برخی از مخالفین، با نام و نشان، مورد لعن و منقَصت قرار گرفته‌‏اند، این روایت آمده که ابراهیم بن ابومحمود می‌گوید: به امام رضا (علیه‌السلام) گفتم: در میان ما اخباری در فضائل امیرالمؤمنین و فضیلت شما اهل بیت وجود دارد که از اخبار مخالفان شماست و

از پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله) نقل شده است که: بنده ایمان ندارد، مگر اینکه من را از خود، عترتم را از عترت خود، اهلم را از اهل خود و ذاتم را از ذات خود بیشتر دوست بدارد.
معجم الکبیر، طبرانی، ج7، ص86.