خداوند برای رساندن پیام خود به بندگان ، از خود مردم رسولانی را قرار داد تا مردم به طریق حقیقت رهنمون شوند و از ضلالت و گمراهی نجات دهند؛ از این رو مقام ایشان را بسیار بلند و رفیع قرار داد. اما بر همگان واضح و مبرهن است که خدا و پیامبران هر کدام جایگاه مخصوص به خود را دارا هستند و کسی نباید ایشان را همسان قرار دهد.

بزرگان وهابی معاصر با یکدیگر اختلافات عدیده‌ای دارند. این افراد اگر چه از نظر عقیدتی سلفی و پیرو محمد بن عبدالوهاب می‌باشند، اما از نظر فکری با هم اختلاف دارند. اکنون در عربستان پنج جریان شاخص در حال فعالیت هستند، که با یکدیگر اختلاف دارند. جریان علمای درباری، جامیه، البانیه، قطبیه، سروریه یا صحویه از این موارد هستند.

از آن‌چه باعث منحرف شدن وهابیت شده می‌توان به افراطی بودن آن‌ها اشاره کرد. ایشان با توهماتی که در ذهن می‌پرورانند چنان دین را بر خود و دیگران سخت می‌گیرند که کار برایشان مشکل می‌شود. به عنوان مثال می‌توان به ایراد گرفتن ایشان در کنار هم قرار داده شدن نام الله در کنار نام پیامبر اشاره کرد و حال آن‌که منع شرعی ندارد.

یکی از امور رایج در میان همه دولت‌های امروزی، حفظ آثار برجای مانده از پیشینیان است که از جنبه‌های مختلف می‌توان بر آن اثر ارزشی بار نهاد. از این رو در جهان انواع موزه‌ها برای حفظ این ارزش‌ها به وجود آمده و بسیاری از مکان‌ها نیز توسط دولت‌های مربوطه حراست و نگهداری می‌شود؛ اما متاسفانه وهابیت با این روش میانه خوبی ندارند.

ادیان آسمانی از ابتدا تا به انتها همواره خط و مشی ثابتی را در جهت آگاهی بخشی به مردم بیان داشتند و آن این‌که ایشان را امر به اعتدال و میانه روی در امور زندگی دنیوی فرا خواندند. اما ایشان هیچ‌گاه بر خلاف فطرت عمل نکرده و از برپایی جشن و غیره که مفسده‌ای نداشته باشد منع نفرمودند، ولی وهابیت با صدور فتاوی اقدام به این کار نمودند.

عداوت و دشمنی وهابیت تنها با شیعیان نبوده و بلکه می‌توان گفت ایشان با شخص نبی اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) نیز خصومت داشته و تاب دیدن کسانی را که بر ایشان درود می‌فرستند را نیز نداشته و فتوا به قتل ایشان می‌دهند. این‌ها همه با این وجود است که خداوند در دو جا از قرآن مجید مسئله درود و صلوات بر پیامبر (ص) را بیان کرده است.