روحانیون دینی سعودی تنها با ثروت نفت است، که در خارج شأن و جایگاهی پیدا می‌کنند. زیرا گفتمان وهابی نتوانسته با مسائل فکری و سیاسی قرن بیستم ارتباط برقرار کند. این در حالی است که کشورهای جهان اسلام علمایی را تربیت کرده است، که وجهه ی بین المللی دارند. افرادی مثل شیخ قرضاوی و سید حسن نصرالله از این قسم هستند.

شیعیان حدود 15 درصد جمعیت عربستان را شامل می‌شوند و با اینکه در شهرهای شرقیِ نفت خیز عربستان زندگی می‌کنند، اما از نظر اقتصادی محروم‌ترین مردم بوده، هیچ جایگاهی در مناصب دولتی ندارند و برخی از آنان شناسنامه نداشته، امنیت جانی نیز ندارند. پلیس به محض اظهار نظر آنان، دستگیرشان کرده و به زندان می‌اندازد و یا محکوم به اعدام می‌شوند

وهابیت با بیان نظرات افراطی خود در کشور عربستان، تقریبا تمامی بناهای اسلامی و آثار مربوط به دوران صدر اسلام و حتی بعد از آن را نیز از بین بردند و می‌توان گفت تنها آثار برجای مانده از آن دوران فقط مسجدالحرام، کعبه و مسجد نبوی (ص) می‌باشد. ایشان دلیل دست نگه داشتن از این اقدام خراب‌کارانه خود را نادانی مردم و ترس از فتنه می‌دانند.

وهابیت با توجه به دشمنی که نسبت به شیعیان دارند آن را در امور مختلف بروز می‌دهند و از جمله آن اینکه شیعیان مرده پرست هستند و با ساخت بنا بر روی قبور مردگان خود آنها را می‌پرستند. ایشان دشمنی خود را نسبت به مکان مقدسی هم‌چون مسجدالنبی نیز مخفی نداشته و حکم به تخریب آن را علناً بیان داشته که هم‌اکنون نیز در سایت‌ها موجود می‌باشد.

تحریف متون ادیان، سابقه تاریخی دارد. با مراجعه به تاریخ درمی یابیم که سردمدار تحریف، یهود است که بعد از دین یهودیت به دین مسیحیت نیز رخنه و پس از آن نیز وارد دین اسلام شد. به اعتراف برخی از علمای اهل سنت، بنی امیه پیش رو تحریف، در دین اسلام بودند که بعد از رحلت حضرت رسول (صلی الله علیه و آله و سلم) فعالیت خود را آغاز کردند.

منهاج السنه تالیف ابن تیمیه، کتابی است که بر اساس دشمنی با امیرالمؤمنین تالیف شده است. در این کتاب فضائل ایشان انکار شده و هم‌چنین به ایشان تهمت‌های فراوانی زده می‌شود. وهابیون با مقدس دانستن این کتاب و مطالعه آن و پذیرفتن مطالب آن ناخودآگاه به جمع ناصبیان می‌پیوندند و امام علی و شیعیانشان را باعث ضرر و آسیب به اسلام می‌پندارند.