وهابیت در توسل و درخواست حاجت، «حیات و ممات» را شرط می‌دانند. آنان می‌گویند: درخواست حاجت از شخص زنده جایز است، ولی درخواست حاجت از اموات جایز نیست. آیت الله سبحانی در پاسخ می‌گوید: در هیچ کجا «حیات و ممات» از شرایط توحید و شرک شمرده نشده است. بلکه در اسلام، آنچه موجب شرک می‌شود، نگاه استقلالی به شخص است.

بن عثیمین از علمای طراز اول وهابیت است. وی می‌گوید: اگر مشرکین زمان ما بگویند که مشرکین بت می‌پرستیدند و ما بندگان صالح خدا را واسطه قرار داده‌ایم و این بندگان صالح، بت نیستند. به آنان جواب می‌دهیم هر کسی غیر خدا را عبادت کند، او را معبود خود ساخته است و فرقی بین عبادت بت و عبادت انبیاء و اولیاء وجود ندارد.

بر همه ثابت است که پیامبر اکرم چقدر برای هدایت افراد دلسوزانه تلاش می‌کرد تا جایی که خداوند فرمود:«گويى مى‏‌خواهى جان خود را به خاطر اينكه آن‌ها ايمان نمى‏‌آورند از شدت غم اندوه هلاک کنی[شعراء/3]» وهمچنین نبی مکرم اسلام مامور به دعوت بودند و کسی را مجبور نمی‌کرد به تبعیت. قطعا در هدایت انسان‌ها، همه هدایت نمی‌شوند و مختارند.

آيين اسلام، آيين فطرى است و دستورهاى آن، با آفرينش انسان، هماهنگ و هم‌سوست؛ اين آيين، از هر نوع تشريع خلاف فطرت، پيراسته است. قرآن مجيد مى‏‌فرمايد: «فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفاً فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها.[روم/30] پس رو به آيين حق‏‌گرا و توحيد خالص كن، كه خداوند در نهاد انسان‏‌ها جاى داده است.»

تنها به صرف ادعای مسلمانی یا دینداری توسط شخص یا اشخاصی، نمی‌توان آنان را دیندار و مسلمان واقعی نامید، بلکه کسانی را می‌توان دیندار واقعی نامید که تایع دستورات خداوند متعال و رسول گرامیش در همه زمینه‌‌ها باشند و اگر نبودند مسلمانند ولی ایمان واقعی ندارند. یکی از دستورات مهر و محبت به دیگران و پرهیز از خشونت است.

روزی ام سلمه به عبدالله جدلی گفت: شنیده‌ام که تو در منابر به رسول الله ناسزا می‌گویی! عبدالله جدلی گفت: پناه می‌برم به خدا از اینکه به رسول الله ناسزا بگویم. ام سلمه گفت: مگر شما به علی بن ابی‌طالب در منابر ناسزا نمی‌گویید! به خدا قسم که رسول خدا، علی را دوست می‌داشت و ناسزا گفتن به علی یعنی ناسزا گفتن به پیامبر.