پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب_ بنیان‌گذار فرقه وهابیت، محمد بن عبدالوهاب، چنان مغرض و کینه‌توز نسبت به مذهب شیعه امامیه است که دشمنی او از لابلای کتب و نوشته‌هایش آشکار است. او مانند هم‌قطارانش با تهمت‌های نابجا و دروغ‌های بی‌حدّ و حصرش، تلاش می‌کند تا جایگاه مذهب شیعه امامیه را که پیرو اهل بیت پیامبر هستند را در بین دیگر فرق و مذاهب اسلامی خراب کند؛ لذا از هیچ تلاش و کوششی دریغ نمی‌ورزد. او با شواهد و ادله نادرست، از روایات جعلی و برداشت‌های شخصی خود از آیات قرآن، نظرات مبهم و یاوه‌گویی‌های جاهلانه داشته و می‌خواهد تا به اصطلاح خودش، به مسلمانان دیگر فِرَق اسلامی، آگاهی دهد که فریب نخورند و جذب عقاید اصیل مذهب شیعه امامیه -که سراسر استدلال و منطقی است- نشوند.

او در کتاب خود در فصل «تکفیر من حارب علیاً» یعنی کافر گشتن کسی‌که با علی علیه‌السلام جنگیده، می‌نویسد: «ازجمله باورهای شیعه، تکفیر کسانی است که با علی علیه‌السلام جنگیدند، مقصودشان عایشه، طلحه، زبیر، و یارانشان و معاویه و یارانش هستند؛ در حالی‌که طبق احادیث متواتر، اینان ایمان داشته، حتی به برخی مژده بهشت داده شده، و ما اگر تکفیرشان کنیم، آن احادیث را تکذیب کرده‌ایم، حتی اگر با تکذیب، کافر نگردند، تردیدی نیست، فاسق شمرده می‌شوند. همین باور بس که شیعه به خسارت در تجارت ایمانی خودشان گرفتارند.»[1]

در جواب این سخن، باید گفت، اولاً: اگر شیعه، کسانی را که با علی علیه‌السلام جنگیدند، کافر برشمرد، در حقیقت، فرمایش خدا و رسولش را تصدیق می‌کنند؛ زیرا خدا و رسولش حکم کرده‌اند که هر که با علی علیه‌السلام بجنگد، کافر است و گواه این مطلب احادیث وارده در کتب اهل سنت است که پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله به علی علیه‌السلام فرمود: «یا علی من فارقنی فقد فارق الله...[2] ای علی هر کس که از من جدا شود، از خداوند جدا گشته و هر کس از تو جدا گردد، از من جدا شده است.» ابوهریره می‌گوید پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله به علی و فاطمه و حسن و حسین علیهم‌السلام نگریست و فرمود: «انا حرب لمن حاربکم ...[3] با هر که با شما بجنگد، در جنگم و با هر که با شما در صلح است، من هم در صلح هستم.»

ثانیاً: خداوند هم در این آیه شریفه می‌فرماید: «إِنَّما جَزاءُ الَّذِينَ يُحارِبُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَساداً... ذلِک لَهُمْ خِزْی فِی الدُّنْیا وَ لَهُمْ فِی الْآخِرَةِ عَذابٌ عَظِیمٌ.[مائده/33] کیفر آن‌ها که با خدا و پیامبرش به جنگ برمی‌خیزند و اقدام به فساد در روی زمین می‌کنند، فقط این است که اعدام شوند یا به دار آویخته گردند و یا دست و پای آن‌ها به‌عکس یکدیگر بریده شود و یا از سرزمین خود تبعید گردند. این رسوایی آن‌ها در دنیاست و در آخرت، مجازات عظیمی دارند.»

ثالثاً: معاویه، عایشه، طلحه، زبیر و همراهانشان بر ضد جماعت مسلمین و امام شرعی خود خروج و شورش کردند و به مصداق این‌گونه روایت از پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله توصیف شدند که فرمود: «من فرّق بین امتی ...[4] هر کس بین امتم که یکپارچه هستند، تفرقه و شکاف ایجاد کند، سرش را بزنید، هر کس که باشد.»
در نتیجه این افراد نامبرده به دلایل پوچ و واهی بر ضد جماعت مسلمین و امام و خلیفه پیامبرشان نافرمانی و شورش کردند و به هشدار پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله توجه نکردند، در نتیجه نجات نمی‌یابند و رستگار نمی‌شوند.

پی‌نوشت:
[1]. رساله فی ارد علی الرافضه، محمد بن عبدالوهاب، جامعة الإمام محمد بن سعود، ص26. «ومنها تكفير من حارب عليا رضي الله عنه مرادهم بذلك عائشة وطلحة والزبير وأصحابهم، ومعاوية وأصحابه. وقد تواتر منه صلى الله عليه وسلم ما يدل على إيمان هؤلاء، وكون بعضهم مبشرا بالجنة. ...»
[2]. مستدرک علی الصحیحین، حاکم نیشابوری، دار الکتب العلمیه، لبنان، ج3، ص133 و 158.
[3]. مسند، احمد بن حنبل، مؤسسه الرساله، ج15، ص436.
[4]. صحیح مسلم، مسلم نیشابوری، دار احیاء التراث العربی، ج3، ص1479. «إِنَّهُ سَتَكُونُ هَنَاتٌ وَهَنَاتٌ، فَمَنْ أَرَادَ أَنْ يُفَرِّقَ أَمْرَ هَذِهِ الْأُمَّةِ وَهِيَ جَمِيعٌ، فَاضْرِبُوهُ بِالسَّيْفِ كَائِنًا مَنْ كَانَ.»