معاویه بن ابی سفیان و خاندان او شجره ملعونه‌ای هستند که خداوند و پیامبرش این خاندان خبیث را لعن کردند. او نه قبل از اسلام و نه بعد از اسلام هیچ فضیلتی که آن را از دیگران متمایز کند نداشت. و کسانی هم که به این جرثومه فساد و تباهی علاقمند هستند، فقط به خاطر جهل و نادانی خود سنگ افرادی مثل او را به سینه میزنند و مورد لعن خدا در قرآن و پیامبر اکرم در روایات قرار می‌گیرند و شریک او می‌باشند

اهل سنت معاویه را کاتب وحی می‌دانند در حالی که او دو سال فقط پیامبر را درک کرد و بنا به نقل تاریخ فقط از پیامبر نزدیک به 500 حدیث روایت کرده که تعداد زیادی از آن روایات تکراری و تعداد دیگری از آن را با سند خودش روایت کرده و صحابه جلیل القدر در میان روایت او وجود ندارند. مردی که فاسق و فاجر و منافق بود و هیچ زمانی هم قلباً به دین اسلام مشرف نشد. او کسی است که مورد لعن خدا و رسولش بود

زمانی که دین اسلام در سرزمین عربستان ظهور کرد افراد زیادی به خاطر گرویدن به دین از طرف دشمان اسلام مورد شکنجه قرار گرفتند که از باب نمونه می‌توان به عمار یاسر و والدین او اشاره کرد. اما بعد از رحلت پیامبر اصحاب واقعی آن رسول گرامی اسلام هم مورد آزار و اذیت قرار گرفتند اما هیچگاه به خاطر سختی که از طرف والیان غاصب وارد شد منحرف نشدند که یک نمونه آن حجر بن عدی است

بسیار عجیب است که اگر تمام کتب روایی و تاریخی اهل‌سنت را زیر و رو کنیم، نه تنها یک مورد نماز تراویح خواندن عمر بن خطّاب را نمی‌بینیم، بلکه حلافت آن را می‌یابیم؛ حال آیا این پرسش مطرح نمی‌گردد که چرا خود عمر بن خطّاب که این بدعت را در دین گذارده، حتی برای یک بار هم که شده به آن عمل نکرده و نماز تراویح نخوانده است؟

شیعیان تنها کسی را کافر می‌دانند که نسبت به احدیت خداوند باری تعالی و رسالت نبی اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) کفر بورزد اما حنفی مذهب‌ها دایره آن را از پیش خود نسبت به شیعیان تعمیم داده‌اند.

اعتقاد شیعه بر این است که صحابی یا غیر صحابی، اگر بر ایمان خویش ثابت ماند و از طاغوت پیروی نکرد و مخصوصاً در راه محبت و مودت اهل بیت پابرجا بود، چنین شخصی سعادتمند می‌باشد و الاّ از کسانی است که عاقبت به خیر نشده‌است و کسی هدایت‌گر و عادل است که خلاف قرآن و سنت رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) عمل نکرده باشد.