پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب_ در زمانی که دشمن یعنی آمریکا و کشورهای استعمارگر دیگر، همانند انگلیس پلید و رژیم صهیونیستی تمام تلاش خود را بکار گرفته‌اند تا شکافی عمیق بین مسلمین ایجاد کنند و دوستان نادان و جاهل، همانند سران دیکتاتور برخی ممالک اسلامی و بعضی از عالمان متنسک و جاهل تکفیری، سعی در پیاده کردن نقشه دشمنان اسلام دارند، قرآن کریم و اسلام ناب درباره همبستگی و اتحاد مسلمین موضعی دیگر اتخاذ کرده است. با مقایسه‌ای اجمالی می‌توان مدعی شد که در آموزه‌های هیچ مکتب و دینی مانند اسلام، تا این اندازه بر وحدت، همدلی، همکاری و راه‌های به دست آمدن آن، و نیز پرهیز از اختلاف، دو دستگی و تفرقه تاکید نشده است. تا جایی که گفته‌اند: «بنی الاسلام علی کلمتین، کلمة التوحید و توحید الکلمة» یعنی اسلام بر دو پایه استوار است، یکتاپرستی، و یکپارچگی.

قرآن و وحدت ایمانی و اجتماعی مسلمانان را می‌توان در تعابیر و واژگانی همچون: «اعْتَصِمُوا»، «اصلحوا ذاتَ بَینکم»، «تعاوَنوا»، «السّلم»، «اصلاح»، «اصلاح ذات البین»، «الف بین قلوبکم»، «امة واحدة»، «امة وسطا»، «حزب الله»، «صراط مستقیم»، «صبغة الله»، «مودة» و «اخوة» مشاهده نمود. قرآن مجید، به عنوان متقن‌ترین سند اسلام، اختلاف و تفرقه در جامعه را «نغمه‌های شیطان» و یکی از عوامل اصلی کشتارها می‌داند: «وَ اعْتَصِمُوا به حبل اللَّهِ جَمیعاً وَ لا تَفَرَّقُوا وَ اذْکُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَیْکُمْ إِذْ کُنْتُمْ أَعْداءً فَأَلَّفَ بَیْنَ قُلُوبِکُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً وَ کُنْتُمْ عَلی شَفا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَکُمْ مِنْها کَذلِکَ یُبَیِّنُ اللَّهُ لَکُمْ آیاتِهِ لَعَلَّکُمْ تَهْتَدُونَ [آل عمران/103] و همگان دست در ریسمان خدا زنید و پراکنده مشوید و از نعمتی که خدا بر شما ارزانی داشته است یاد کنید؛ آن هنگام که دشمن یکدیگر بودید و او دل‌هایتان را به هم مهربان ساخت و به لطف او برادر شدید. و بر لبه پرتگاهی از آتش بودید، خدا شما را از آن برهانید. خدا آیات خود را برای شما این‌چنین بیان می‌کند، شاید هدایت یابید».  خداوند علاوه بر معرفی محور اتحاد به عنوان یک نعمت الهی، ما را از فرقه‌گرائی باز می‌دارد.

گروه‌گروه شدن مسلمانان، هم‌طراز عذاب الهی است و پیامد آن چشیدن طعم تلخ جنگ و سختی خواهد بود. «قُلْ هُوَ الْقادِرُ عَلی أَنْ یَبْعَثَ عَلَیْکُمْ عَذاباً مِنْ فَوْقِکُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً وَ یُذیقَ بَعْضَکُمْ بَأْسَ بَعْضٍ انْظُرْ کَیْفَ نُصَرِّفُ الْآیاتِ لَعَلَّهُمْ یَفْقَهُونَ [انعام/65] بگو او قادر بر آن هست که از فراز سرتان یا از زیر پاهایتان عذابی بر شما بفرستد، یا شما را گروه گروه درهم افکند و خشم و کین گروهی را به گروه دیگر بچشاند. بنگر که آیات را چگونه گوناگون بیان می‌کنیم. باشد که به فهم دریابند.» و همچنین: «وَ مِنَ الَّذینَ قالُوا إِنَّا نَصاری أَخَذْنا میثاقَهُمْ فَنَسُوا حَظًّا مِمَّا ذُکِّرُوا بِهِ فَأَغْرَیْنا بَیْنَهُمُ الْعَداوَةَ وَ الْبَغْضاءَ إِلی یَوْمِ الْقِیامَةِ وَ سَوْفَ یُنَبِّئُهُمُ اللَّهُ بِما کانُوا یَصْنَعُونَ [مائده/14] و از کسانی که گفتند که ما نصرانی هستیم پیمان گرفتیم. پس قسمتی از اندرزهایی را که به آن‌ها داده بودیم فراموش کردند و ما نیز میان آن‌ها تا روز قیامت کینه و دشمنی افکندیم. به زودی خدا آنان را از کارهایی که می‌کنند آگاه خواهد ساخت».[1] در جای دیگر اختلاف و تفرقه را روش ناپسند اقوام گذشته می‌داند و می‌فرماید: «وَ لا تَکُونُوا کَالَّذینَ تَفَرَّقُوا وَ اخْتَلَفُوا مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْبَیِّناتُ وَ أُولئِکَ لَهُمْ عَذابٌ عَظیمٌ [آل عمران/۱۰۵] همانند آن کسان مباشید که پس از آنکه آیات روشن خدا بر آن‌ها آشکار شد، پراکنده گشتند و با یکدیگر اختلاف ورزیدند، البته برای اینان عذابی بزرگ خواهد بود». در جای دیگر می‌فرماید: «وَ أَنَّ هذا صِراطی مُسْتَقیماً فَاتَّبِعُوهُ وَ لا تَتَّبِعُوا السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِکُمْ عَنْ سَبیلِهِ ذلِکُمْ وَصَّاکُمْ بِهِ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ [انعام/۱۵۳] و این است راه راست من. از آن پیروی کنید و به راه‌های گوناگون مروید که شما را از راه خدا پراکنده می‌سازد. این‌هاست آنچه خدا شما را بدان سفارش می‌کند، شاید پرهیزگار شوید».

خداوند در قرآن مجید، دسته‌بندی و تفرقه را برخلاف سیره و سنت نبوی می‌داند و می‌فرماید: «إِنَّ الَّذینَ فَرَّقُوا دینَهُمْ وَ کانُوا شِیَعاً لَسْتَ مِنْهُمْ فی شَیْ‌ءٍ إِنَّما أَمْرُهُمْ إِلَی اللَّهِ ثُمَّ یُنَبِّئُهُمْ بِما کانُوا یَفْعَلُونَ [انعام/۱۵۹] تو را با آن‌ها که دین خویش را فرقه فرقه کردند و دسته‌دسته شدند، کاری نیست. کار آن‌ها با خداست. و خدا آنان را به کارهایی که می‌کردند آگاه می‌سازد.» قرآن کریم ما را از تنازع و فرقه فرقه شدن باز می‌دارد و عاقبت آن را برای ما گوشزد می‌کند: «وَ أَطیعُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لا تَنازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَ تَذْهَبَ ریحُکُمْ وَ اصْبِرُوا إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرینَ» [انفال/۴۶] از خدا و پیامبرش اطاعت کنید و با یکدیگر به نزاع برمخیزید که ناتوان شوید و مهابت و قوت شما برود. صبر پیشه گیرید که خدا همراه صابران است».

با مقایسه‌ای کوتاه، بین قرآن کریم و اعمال ننگین وهابیت و گروه‌های تکفیری که جان و مال و ناموس مسلمین را به خاطر افکار واهی و منحرف خود هدر می‌دانند، دیدیم که قرآن کریم به‌شدت از این اعمال اختلاف افکن، جلوگیری می‌کند و هر گونه اختلاف بین مسلمین را گناهی نابخشودنی می‌داند. کسانی که به هیچ دلیلی بین جامعه اسلامی شکافی عمیق و زخمی کاری وارد کرده‌اند، همان کاری که دشمنان اسلام در رؤیا هم نمی‌دیدند. یعنی نابودی کشورهای اسلامی توسط خودشان، بدون اینکه کوچک‌ترین هزینه برای این کشورهای آتش‌افروز داشته باشد. نیروی انسانی از مسلمانان، پول و دلارهای نفتی هم از مسلمانان، جنگ و آتش هم بین خود مسلمانان!

پی‌نوشت:

آیات دیگری نیز هستند که به همین بیان در قرآن کریم وارد شده‌اند. همانند: سوره مبارکه مائده آیات 64 و 91؛ برای اطلاع بیشتر بنگرید به المیزان ج ۳ ص ۳۷۲؛ ج ۱۱ ص ۶۰-۶۵