سلام ادعا: ازدواج با محارم در دین زرتشت وجود ندارد. دین زرتشت همون دینی هست که حضرت زرتشت برای اولین بار اعلام کرده نه اونی که توی کتاب دینکرد نوشته. تا جایی که من اوستا (گات 28 - 34 منتسب به خود زرتشت) رو خوندم هیچ جا حضرت زرتشت سخنی خلاف عقل یا چیزی در این مضمون ازدواج با محارم نگفته و تنها به نیکی و راه خدا و توجه به ندای وجدان و آبادی جهان و سایر نیکی ها سفارش کرده و پرهیز از شر، و فکر میکنم اگر شخصی واقعا اونطور فکر کنه، در راه خدا هست. البته راه های خدا گوناگونند. چرا دارید سعی میکنید ثابت کنید که یکی از پیامبران خدا کاری خلاف خواست خدا انجام داده در صورتی که منابع تاریخی کافی از اون زمان در دست نیست؟ واقعا کار مفید دیگه ای ندارید؟ باید بگردید ثابت کنید زرتشتیا یا ایرانیا قبل اسلام زناکار بودن؟ البته در گمراهی و نادانی و جاه طلبی و دروغ گویی خیلی روحانیون زرتشتی که به نفعشون بوده نام زرتشت رو به دوش بکشن و بسیاری دروغ به زرتشت و خدا بستن و سنت ها و مراسم دینی عریض و طویل و پیچیده باب کردن که فقط خودشون بتونن برای مردم اجرا کنن و مردم رو فریب بدن و قدرت رو به دست بگیرن و نون مفت بخورن شکی نیست. اما پیروان نادان و روحانیان گمراه همیشه بعد از هر پیامبری بوده اند و هستند. مگر بعد از اسلام این همه فرقه گمراه پیدا نشدن؟ اگر داعش آدم میکشه میگیم مسلمونا آدمکشن یا حضرت محمد؟ پس اگر فلان شاه هم گناهی کرد، نگیم زرتشتیا یا حضرت زرتشت. اصلا چه اهمیتی داره که کی این کارو کرده و چرا؟ تعداد بیشماری نادان در طول تاریخ تعداد بیشمار اشتباه کردن. خیلی هاشون هم اسم دینی رو یدک میکشن. چه ربطی به اصل اون دین و پیامبرش و پیروان واقعیش داره؟ در قرآن هم بدی از حضرت زرتشت و مجوس گفته نشده و در ردیف پیروان حضرت موسی و مسیح آمده اند. البته نمیگم که بریم زرتشتی شیم. چون چیز زیادی از گفته هاش نمونده و همون 17 تا سروده هم به احتمال زیاد تحریف شده. اما بار مثبت و وزن همین که مونده نسبت به زمان خودش و حتی حالا بسیار زیاده. اما کاش بجای این که بر تفاوت هامون تمرکز کنیم، و دین رو در باور داشتن یا نداشتن به یک امام یا پیغمبر یا این مسائل ببینیم، به هدایت واقعیمون تمرکز کنیم و سعی کنیم که واقعا خدا رو در قلبمون احساس کنیم. پیامبران وسیله اند. هدف خداست. تا آخر عمر به وسیله ها نچسبیم. هدف رو دنبال کنیم. کاش پیروان همه ادیان بجای کوبیدن بر طبل اختلاف و تمرکز بر سنت های متنوعشون، سعی می کردن روی خودشون کار کنن و هر روز با انجام کار خیر، به خدا (خیر مطلق) نزدیک تر بشن و با رفتارشون خدا رو نشون بدن و بخاطر تعصب بیجا حق رو با باطل نپوشونن. فکر می کنم تمام پیامبران اومدن بگن که بجای این که روی امیال نفسمون توجه کنیم، بیشتر فکر کنیم و با کمک عقلمون خودمون رو بشناسیم و خدا رو بشناسیم و روی خدا تمرکز کنیم و سعی کنیم در مقام انسانیت رشد کنیم و به خدا نزدیک تر شیم. چون فقط به ما انسان ها این امکان داده شده و این هم تنها از راه تلاش و تفکر ممکنه. و هیچ کاری در زندگی انسان ارزشمند تر از این تفکر و تکامل هر روزه نیست. اما چیزی که در جامعمون میبینیم خلاف اینه. اکثر مردم روی مادیات متمرکز شدن و خودخواهی هاشون و زیاد تر داشتن. خیلی دیندار ها (به خیال خودشون) بجای خودسازی، تنها روی مراسم دین و مسائل کم تر با اهمیتش متمرکز شدن و چهره دین رو خراب کردن. به امید هدایت خدا