ابن‌تیمیه با سخنان مبهم و دو پهلو خود درباره مسأله زیارت قبر نبی مکرم اسلام و تشکیک در مشروعیت و مأجور بودن کسانی که به زیارت قبر شریف آن حضرت می‌روند، به تشویش اذهان عمومی مسلمانان پرداخته است. این در حالی است که مسلمانان از عهد صحابه تا کنون در مسافرت‌های خود به مدینه منوره، به قصد زیارت قبر شریف پیامبر اکرم به مدینه می‌آمدند.

معمولا اگر ادعاهایی پیرامون یک شخص صورت بگیرد و نظرات متعدد در بین باشد که باعث اختلاف در آن امر گردد، بهترین استدلال را باید از خود آن شخص پرسید یا نظر وی را دید که با کدام گروه همخوانی بیشتری دارد. حال در اثبات وجود خداوند و عدم جسمانیت باری تعالی بالاترین استدلال در این زمینه رجوع به قرآن می‌باشد.

با توجه به پیشرفت علم و کشف مجهولات برای بشر که در زمینه‌های مختلف اتفاق می‌افتد، باید پس از مکشوف شدن حقیقت انسان از عقاید باطل خود دست برداشته و طریق مستقیم و علم نافع را در دستور کار خویش قرار دهد. وهابیت بعد از گذشت قرن‌ها هنوز قائل به جسمانیت خداوند می‌باشند و در فتاوای جدید خود بر آن تکیه می‌کنند.

یکی از مسائل و موضوعات اختلافی میان مسلمانان و وهابیان، مسأله «زیارت قبر پیامبر اکرم و قبور انبیا، صالحان و عموم مسلمانان» است. ابن‌تیمیه با سخنان مبهم و دو پهلو خود درباره مسأله زیارت قبر نبی مکرم اسلام و تشکیک در مشروعیت و مأجور بودن کسانی که به زیارت قبر شریف آن حضرت می‌روند، به تشویش اذهان عمومی مسلمانان پرداخته است.

ابن‌تیمیه حرّانی زیارت قبور را به دو قسم «شرعی» و «بدعی» تقسیم کرده و می‌نویسد: اگر کسی به زیارت قبر برود و تنها قصد سلام دادن و دعا کردن برای میت و صاحب قبر را داشته باشد، زیارت شرعی است و اشکال ندارد، اما اگر به زیارت قبر برود و بخواهد که او را شفاعت کند، چنین زیارتی زیارت بدعی و منهی عنه و حرام است.

وهابیان معقتدند که عزاداری بدعت است. این در حالی است که احمد بن حنبل در کتاب مسند، حدیثی را نقل کرده که عایشه در عزای پیامبر گرامی اسلام گریه و زاری کرد و حتی به صورت خود زد. روایت به این صورت است: «وقتی رسول خدا از دنیا رفتند، سر ایشان را روی بالشتی گذاشتم. بلند شدم و به همراه زنان به سر و صورت و سینه خود می‌زدم.»