وهابیان به دلیل این که مبانی صحیحی برای اعتقادات خود ندارند، دائما به دوگانه‌گویی گرفتار می‌آیند. مثل این‌که در مساله‌ی صفات خداوند، می‌گویند صفاتی مثل «یدالله» به همان معنای ظاهرش حمل می‌شود، چون مشخص است، و در عین حال می‌گویند ما کیفیت واقعی آن را نمی‌دانیم، این اعتقاد مثل باور داشتن به چراغی است، که تنها تاریکی دارد.

در حالی‌که ابوهریره تا سال 7 هجری، مسلمان نبوده و پس از اسلام آوردن تنها یک سال و نیم از 3 سال پایانی حیات رسول خدا را در مدینه حضور داشته، تنها در کتاب بخاری 418 روایت از او نقل شده، امّا از امیرمؤمنان که از آغاز تا پایان عمر در کنار پیامبر حضور داشته و عالم‌ترین صحابه بوده، 29 روایت نقل شده است.

یکی از مباحثی که از دیر باز تا کنون در خصوص دوران خلافت حضرت علی (علیه السلام) مطرح است، بحث جنگ‌ها و نبرد‌های امیرالمؤمنین (علیه السلام) با مخالفانش است. دشمنان سابق و کنونی حضرت، دوران خلافت ایشان‌را به خاطر وقوع جنگ‌های طولانی و فراوان، و کشته شدن تعداد کثیری از مسلمانان، جزو دوران سیاه حکومت اسلام معرفی می‌کنند.

یکی از خصوصیاتی که هم اسلام و هم عقل به آن حکم می‌کند، مساله‌ی تسلیم بودن در برابر حق و کلام حق است. این مساله‌ای است که وهابیان در بخورد با مخالفان خود، هرگز به آن ملتزم نیستند. اما فضاحت و رسوایی زمانی است که کسی از بزرگانشان به مساله‌ای مثل شنیدن اموات اقرار می‌کند و اینها با وجود اثبات آن، کماکان به انکار آن مشغولند.

وهّابیت که دست خود را تهی و در برابر مکتب اهل‌بیت ناتوان هستند در شبکه‌های ماهواره‌ای با نیرنگ به برخی از روایات اهل‌بیت استناد می‌جویند که یا از نظر سند دچار مشکل است و علمای شیعه نیز بر ضعف سند آن تصریح نموده‌، یا به بخشی از روایتی که در مقام ردّ اعتقاد باطلی است استناد نموده و بخش دیگر آن را از دید بینندگان مخفی می‌نمایند.

جنبش سلفیه جهادی، اساس رویکرد سیاسی خود را مبارزه با حاکم ظالم ولو در قالب کشو‌رهای اسلامی می‌داند، ولی اولویت درجه یک خود را مبارزه با یهود و آمریکا و دول غربی می‌داند. اما وهابیت دشمن درجه یک خود را شیعه معرفی می‌کند. سلفیه جهادی، حکومت حاکمان سکولار را نمی‌پذیرد، ولی وهابیون حکومت آل سعود را پذیرفته و از آن حمایت می‌کنند.