خوب است انسان برای اعتقادی که انتخاب می‌کند، مبنایی صحیح و محکم در دست داشته باشد، تا با کوچکترین تردید و شبهه‌ای که به سمت او می‌آید، متزلزل نشده و مجبور به تغییر موضع نشود. کاری که وهابیان به آن مبتلا هستند. ایشان به جهت بی مبنایی، مدام مجبور به تغییر موضع بوده و مثل انسانی که سرگیجه دارد، به دور خود می‌چرخند.

ابن تیمیه، اولین کسی بود که به مفهوم پردازیِ واژه‌ی «سلف» پرداخت و آن را در معنایی به کار برد که تا آن زمان اندیشمندان اسلامی چنین معنایی را بکار نبرده بودند. ابن تیمیه، سلف را به معنای عصر صحابه، تابعین و تابعینِ تابعین، معنا کرد و از این طریق منابع تشریع را از کتاب خدا و سنت پیامبر (ص) و صحابه به سه قرن اول اسلام، گسترش داد.

اساسی‌ترین و محوری‌ترین مبانی فکری گروه‌های سلفی که خود را در تمامی اجزاء اندیشه سلفی و در تمام اعمال ایشان نشان می‌دهد و در چهار چوبه اخلاق و فقه و عقاید متبلور می‌شود، تقدم فهم سلف بر فهم خلف است. سلفیان معتقدند سلف که از آن تعبیر به سلف صالح می‌کنند از صحابه و تابعین و تابعی تابعین دارای فهم بهتر و دقیق تر از ما هستند.

محمد عبده، مانند استادش سید جمال، بر بازگشت به اصل دین و آموزه‌های آن بسیار تأکید می‌کرد و از این رو می‌توان او را در ردیف رهبران معنوی سلفیت، قلمداد کرد. ولی با این وجود او نیز نگاهی قهقرایی به اسلام و دین نداشت و عقاید او با سلفی‌گرایی مصطلح بسیار متفاوت است. او بر خلاف سلفی‌گری به مباحث کلامی و عقلی علاقه داشت.

در این که افکار و عقاید وهابیان بسیار نادر و بعضا عجیب و غریب است کسی شک ندارد، و هر کس با اندک مطالعه‌ای در منابع ایشان به این مسائل پی می‌برد، مثلا در مساله‌ی زیارت قبور، وهابیان به تبع ابن تیمیه با ذکر حدیثی از پیامبر(ص)، از سفر برای زیارت قبر آن حضرت، منع می‌کنند، در حالی که خود ایشان به زیارت قبر تمام افراد، توصیه می‌کنند.

وهابیت آیین دست ساخته‌ای است که مواد اولیه‌ی آن را ابن تیمیه تهیه کرده و به دست محمد بن عبدالوهاب، به بدترین شکل معماری شده، حاصل آن مذهبی خشن، بی‌رحم، به دور از فرهنگ و تمدن و... است. یکی از این موارد رنگ به رنگی این مذهب در مواجهه با روات است که هرکه موافق ایشان باشد خوب است و هر که مخالف آنها باشد، بد و بی‌اعتبار.