مخالفت آشکار و صریح با سنت‌های ثابت پیامبر اکرم را به روشنی می‌توان در رفتار وهابیان دید. از باب نمونه: احمد بن حنبل با همراهی کردن و دفاع از متوکل عباسی ناصبی، مواضع دوگانه نسبت به حضرت علی، دفاع از معاویه و یزید و توثیق و تأیید نواصب و نقل روایت از آنان، دشمنی خودش با پیامبر اکرم  و اهل‌بیت آن حضرت را بر همگان ثابت کرد.

احمد البصری و هر شخص دیگری که بر حق نباشد و ادله کافی برای اثبات مدعای خود نداشته باشد مجبور می‌شود دست به دامن امور غیر متعارف و غیر معمول شود که البته این امور برای اکثریت جامعهکه عقلانی هستند مورد قبول واقع نمی‌گردد. شاهد مثال در این موضوع حسن البصری است که اثبات حقانیت خود را در استخاره جستجو می‌کند.

عملکرد یک جریان فکری نشان دهنده حقیقت و درستی این جریان فکری است. اسلام با داشتن الگویی مانند پیامبر(صلی الله علیه وآله) رفتاری رحمانی و برخوردی انسانی را همیشه به بشریت نشان داده است این اما برخلاف آل سعود و وهابیت است که با روش های غیر انسانی صفحات تاریخ را سیاه کرده است. تاریخ آل سعود مملو از جنایاتی بی بدیل بر نوع بشر است.

وهابیت معتقدند توسل به انبیاء و اولیاء مخالف با عقیده توحیدی است و هر کس به پیشوایان دین متوسل شود، مشرک است. بنابر گفتمان وهابیت، حتی حضرت آدم (علیه السلام)  نیز مشرک است، زیرا وقتی حضرت آدم (علیه السلام) دچار خطا شد، به پیامبر (صلی الله علیه و آله) توسل جست و ایشان را واسطه قرار داد تا خداوند او را ببخشد.

وهابیان تحقیر و  تنقیص و سبّ و لعن صحابه پیامبر را موجب تنقیص پیامبر اکرم و خداوند دانسته و شیعیان را به جرم دشمنی با صحابه پیامبر، کافر دانسته و توبه آنان را نپذیرفته و تنها راه حل پیش رو را، قتل آنان می‌دانند. اما در مقابل به تعریف و تمجید از کسانی‌که مقابل حضرت علی صف آرایی کرده و با آن حضرت به جنگ پرداختند، می‌پردازد.

اندیشه وهابیت اندیشه متزلزلی است. این اندیشه دارای ساختاری متناقض و دسته بندی‌های بسیار ضعیف است. اصلی را گاهی از عقل می‌گیرد و تمام روایات را استثناء بر آن می‌داند. گاهی اصل را از روایات می‌گیرد و تمام ادله عقلی را استثناء بر آن می‌پندارد. نداشتن یک منهج قوی و متین در فکر، آفت بزرگی در اندیشه وهابیت است.