سه بار امام حسن مجتبی (علیه‌السلام) را مسموم کردند، که حضرت جان سالم به در برد، تا آن‌که آخرین باری که ایشان را مسموم کردند و به سبب آن شهید گردید، پزشکی که نزد بالین حضرت رفت، گفت: سمّ اعضاء و جوارح بدن این مرد را قطعه قطعه کرده است؛ امام حسین (علیه‌السلام) گفت: ای برادر! به من بگو چه کسی به تو سمّ داده است؟ امام حسن مجتبی (علیه‌السلام) فرمود: برای چه می‌خواهی بدانی ای برادر؟ فرمود: به خدا قسم قبل از آن‌که تو را به خاک بسپارم، او را خواهم کشت و اگر بر او دست نیابم یا در سرزمینی مخفی گردد، آن‌قدر جستجو می‌کنم تا به هر زحمتی که شده بر او دست یابم. آن‌گاه امام حسن مجتبی (علیه‌السلام) فرمود: برادر! جز این نیست که این دنیا چند شب فناپذیر است و بس، او را رها کن تا من و او نزد خداوند یکدیگر را ملاقات کنیم و از نام بردن او خودداری ورزید.
بعضی گفته‌اند: معاویه به برخی از خدمه‌های آن حضرت، بخشش‌های قابل توجهی کرده بود تا امام حسن (علیه‌السلام) را مسموم کنند.
تهذیب الکمال، مزّی، ج6 ص252.
مقاله: «چرا پیامبر و امام حسن مجتبی قاتلین خود را معرفی نکردند؟»