ابن‌عباس می‌گوید زمانی که عمر بن خطاب در بستر بیماری بود، صهیب صحابی گریه‌کنان بر عمر وارد شد، ... پس عمر گفت از پیامبر شنیدم که فرمود: «میّت با گریه اهل خودش عذاب می‌شود.» ابن‌عباس می‌گوید پس از فوت عمر بن خطاب، این حدیث او را برای عایشه نقل کردم، گفت: «خداوند عمر را رحمت کند. سوگند به خدا که هرگز پیامبر چنین نفرمود، بلکه پیامبر فرمود خداوند عذاب کافر را با گریه بستگانش زیادتر می‌کند. آن‌گاه گفت بیان قرآن، شما را در این‌باره کفایت می‌کند که فرمود: هیچ‌کس بار گناه دیگری را به دوش نمی‌کشد...»
عایشه نسبت به عمر و فرزندش این‌چنین گفت: «اینان از روی عمد و آگاهی نسبت دروغ به پیامبر ندادند، بلکه حدیث را از پیامبر اشتباه شنیده‌اند.»
مسند احمد بن حنبل، ج1، ص287و288.
مقاله: «اشتباه خلیفه و فرزندش در مورد گریه و عزاداری»