روایتی در فضیلت امیرالمؤمنین به صورت متواتر در کتاب‌های حدیثی اهل سنت آمده است و مضمون آن این است که «نگاه کردن به چهره امیرالمؤمنین عبادت است.»
این روایت را از عبدالله بن‌مسعود با هشت طریق، از ابوبکر و عایشه به سه طریق، از جابر بن عبدالله و معاذ بن جبل و انس بن مالک به دو طریق، و از عمران بن حصین و ثوبان و عثمان نقل کرده‌اند.[1]
عده‌ای از عالمان طراز اول اهل سنت، این حدیث را متواتر، حسن و صحیح دانسته‌اند؛ مثلاً حاکم نیشابوری سه حدیث در این باب نقل کرده و هر سه را صحیح دانسته است.[2]

ذهبی نیز یکی از عالمان اهل سنت است، ولی در موارد مختلف نمی‌تواند فضایل امیرالمؤمنین را ببیند، او که تعلیقی بر کتاب مستدرک حاکم زده است، بدون ذکر علت، در ذیل این روایت که حاکم در مورد آن گفته است: «این حدیث سندش صحیح است و شواهد آن نیز که از عبدالله بن مسعود نقل شده، سندشان صحیحند.» می‌نویسد: «این حدیث جعلی است.»[3]
احادیث متواتر نزد همه فرقه‌ها مورد قبول است، حتی ابن تیمیه در مورد انکار حدیث متواتر می‌گوید: «آنچه را که با تواتر و اجماع ثابت شده است، کسی آن را انکار کند، کافر است.»[4] و این حدیث نیز به گفته برخی از علمای اهل سنت جزء متواترات است و از هشت و به نقلی یازده صحابه نقل شده است.

پی‌نوشت:

[1]. «نگاه نمودن به صورت امیرالمؤمنین عبادت است»
[2]. همان.
[3]. ««النَّظَرُ إِلَى عَلِيٍّ عِبَادَةٌ» هَذَا حَدِيثٌ صَحِيحُ الْإِسْنَادِ وَشَوَاهِدُهُ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ صَحِيحَةٌ.» تعلیق ذهبی: «ذا موضوع.» المستدرك على الصحيحين، حاکم نیشابوری، ج3، ص152، ح4681.
[4]. «وَأَمَّا مَنْ أَنْكَرَ مَا ثَبَتَ بِالتَّوَاتُرِ وَالْإِجْمَاعِ فَهُوَ كَافِرٌ.» مجموع الفتاوى، ابن تیمیه، ج1، ص109.