جابر بن عبدالله انصاری می‌گوید: هنگامیکه نماز ظهر را به امامت رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) می‌خواندم، مُشتی سنگ‌ریزه را در دست می‌گرفتم و از این دست به آن دست منتقل می‌کردم تا خُنَک شوند و بتوانم بر آن سجده کنم.

قرطبی در مورد توسل، تبرک و دعا در کنار قبر معروف کرخی تصریح دارد و می‌گوید: اگر از همه‌ی این کرامات، چیزی غیر از قبر معروف کرخی در بغداد نبود، همین کافی بود و بزرگ‌ترین نشانه [در اثبات کرامت اولیاء] بود، و این به دلیل این است که مردم با توسل و تبرک به  قبر وی، از خداوند طلب شفا می‌کنند، و خدا را

سمنودی در معرفی محمد بن عبدالوهاب و وهابیت چنین می‌نویسد: ریشه وهابیت قومی از جاهلان اعراب هستد که به رئیسشان محمد بن عبدالوهاب بدعت‌گذار، خارجی، گمراه‌ کننده و گمراه‌ شده منسوب هستند و آنهایی که به او منسوب می‌باشند زیرا عقاید باطل شنیع و افعال پست او را پیروی کردند.

در روایتی از ابوهریره از پیامبر اکرم آمده است که فرمودند: اگر انسان بمیرد، عمل او قطع می‌شود، مگر از سه چیز: از فرزند صالحی که برایش دعا کند، از صدقه جاریه‌ای که پس از او باقی بماند، از عملی که از او باقی مانده و از آن نفع برده شود.
صحیح مسلم، مسلم نیشابوری، ج3، ص1255.

ابن‌قیم در مورد ابن‌تیمیه می‌گوید:

نسفی، در تفسیر عبارت «وَعَلَّمَكَ مَا لَمْ تَكُنْ تَعْلَمُ» از آیه 113 سوره نساء، مراد از علم را تعلیم شرایع دین و امور مخفی بیان می‌کند.
مدارك التنزيل وحقائق التأويل، نسفی، ج1، ص395.