یکی از مسائل و موضوعات اختلافی میان مسلمانان و وهابیان، مسأله «سوگواری و عزاداری» است. وهابیان هر چند با استناد به گریه پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) در مرگ فرزندش ابراهیم، اصل گریه کردن بر اموات و اشک ریختن در غم فراق عزیزان را پذیرفته‌اند؛ اما برگزاری مراسم عزاداری و سوگواری را بدعت می‌دانند.

وهابیت با رهاسازی میمون‌های دست آموز در اطراف غار حرا، در صدد هستند محل و عبادت‌گاه آخرین فرستاده خدا را از نظرها بیندازند و حال آنکه آن مکان به جهت اولین مکان نزول وحی در زمان حیات پیامبر اسلام دارای ارزش و اهمیت خاص است.

خداوندی که همواره باید در آسمان دنیا باشد تا پاسی از شب را در هر نیمکره زمین باشد قطعا نمی‌تواند هر شب از جایی به آسمان دنیا بیاید و این دلیلی است بر بطلان بعضی احادیث و روایات ساختگی که به پیامبر نسبت می‌دهند.

شبهه‌ای که مخالفین ومعاندین بر مذهب تشیع وارد می‌کنند: می‌گویند درکتب روایی شیعه تناقض و اختلاف فاحش به وفور یافت می‌شود و برای تایید حرفشان نقل قولی هم از عالم بزرگ شیعه می‌آورند، مانند کلام شیخ طوسی در مقدمه‌ی کتابش به نام « تهذیب الاحکام » در حالی که معاندین با تقطیع مطلب قضیه را به نفع خود وارونه جلوه داده اند چون در مقدمه کتاب، شیخ طوسی علت نقل وشبهه شدن تعارض احادیث وحل مشکل را کاملا توضیح می‌دهد.

وهابیت و فرقه‌های نظیر آن در اعتقاد به جسمانیت خداوند تمسک به ظاهر بعضی از آیات قرآن مجید می‌نمایند که تمسک به بعض دیگر از آن آیات را هتک حرمت به خود می‌دانند.

موضوع اعتقادات اساسی‌ترین رکن در پذیرش و قبول هرچیزی مخصوصا در حوزه دین می‌باشد؛ از این رو در پرستش و اعتقاد به خداوند مسئله اول این است که ما باید اعتقاد به کدام خداوند را داشته باشیم؟ آیا خداوندی که نسبت به بعضی از امور نادان و جاهل باشد را می‌توان معبود خود قرار داد؟ متاسفانه وهابیت چنین خدایی را معبود خویش قرار داده و در مسیر باطل قرار گرفتند.