بر اساس ادعای علی‌محمد باب، اعجاز سخن و کلمات او، اختصاص به آثار و عبارات عربی وی ندارد و آثار فارسی او را نیز شامل می‌شود. اما به راستی آیا فصاحت آن‌چه علی‌محمد شیرازی (به قول خود) با آن‌ها تحدّی کرده، با شاهکارهای نثر فارسی از قدیم و جدید (مانند نثر سعدی و...) قابل مقایسه است؟!

پیچیدگی و آشفتگی متون باب تا آن حد است که حتی قرائت آن‌ها را بر خواننده سخت کرده و خاطرش را مشمئز می‌سازد؛ همچنان که در یکی از این شبه آیات فارسی جناب باب می‌خوانیم:

«إذن داده نشده که أحدی حرفی از حروف بیان را بنویسد، إلّا به أحسن خط و أحسن از برای هر نفسی در حد او است نه در حد فوق او و نه در حد دون آن و این را برای این است که روح متعلق به آن حرف که در بیان است بأعلی ما یمکن فی الإمکان فی حدّه مرتفع گردد که در مؤمنین بیان دیده نشود، شیء إلّا آن‌که آن شیء در حد خود به کمال رسیده باشد، چنانچه امروز حروف الفیّه چگونه ممیّز در طرزیّت از سایر ملل همین قسم من فی البیان گردد که اگر أحدی از بیان در مشرق أرض باشد به نفسه از حُسن او و حُسن آن‌چه در نزد او است در حدّ خود محبوب گردد که این أعظم سبیلی است از برای جذب کلّ ادیان به دین واقع... .»

جهت مطالعه بیشتر، کلیک کنید...