اگر نگاهی گذرا به تاریخ اسلام داشته باشیم، خواهیم دید که دین اسلام از ابتدای ظهورش، دست‌خوش حوادث و وقایع فراوانی گردیده است. مخالفان این دین از یک سو برای نابودی و محو آن، دسیسه‌ها و کارشکنی‌های زیادی کرده‌اند و از طرف دیگر پیامبر اکرم و صحابه و دلسوختگان و موحدان الهی، چه مشقت و سختی‌هایی را که متحمل نشدند تا این دین پابرجا بماند، اما چه باید کرد که وقتی پای هوا و هوس دنیایی و دنیاطلبی بر انسان غلبه کند، تمام ارزش‌های دینی و اسلامی، زیر پا گذاشته می‌شود و نتیجه‌ی آن، انحرافات و اختلافات عدیده‌ای است که طی قرن‌های متمادی در میان مسلمانان باقی خواهد ماند و نهایتاً چه بسا منجر به درگیری و قتل و کشتار می‌گردد.
از جمله‌ی آن دسیسه‌های شوم و پلید دشمنان اسلام، -خصوصاً بنی امیه- که در برنامه‌ی عملی خود داشتند، جعل احادیث و نشر این احادیث ساختگی و دروغین در بلاد اسلامی بوده است، به طوری‌که شخصیتی مانند معاویه که دست‌نشانده خلفای قبل از حضرت علی (علیه‌السلام) بوده است، به حکّام و والیان تحت نفوذ خود دستور داد، تا حدّ امکان احادیثی را در فضائل و مناقب خلفاء و برخی صحابه معلوم الحال بسازند تا از قافله‌ی فضائل و مناقب اهل بیت پیامبر عقب نمانند؛ لذا برای این کار، هم جوایز و هدایای بسیاری را تدارک دید، که پس از مدت اندکی، هزاران حدیث دروغین وارد این دین گردید و موجب اختلاف در میان فرق و مذاهب اسلامی شد، هر چند که عالمان محدّث و اهل این فن، احادیث صحیح و غیر صحیح را از هم‌دیگر تفکیک و جدا کردند، اما باز اثر و ردّ پای تفکرات شوم بنی‌امیه و تابعین آن‌ها در لابلای کتب و تالیفات ایشان وجود دارد.
ازجمله احادیث ساختگی که در کتب اهل سنت وجود دارد و عالمان اهل سنت آن را از درجه‌ی اعتبار ساقط کرده‌اند، این حدیث دروغین است که به ساحت مقدس پیامبر اکرم ناجوانمردانه نسبت داده‌اند که فرمود: «انّ فی السماء خیلاً موقوفه لمحبی ابی بکر و عمر بن خطاب؛ یعنی به‌درستی‌که در آسمان دسته‌هایی از اسب‌هاست که برای دوستان ابوبکر و عمر بن خطاب نگهداری می‌شود.»
اصل این حدیث دروغین را محب الدین طبری در کتاب خود این‌گونه می‌آورد که: «عن انس قال، قال رسول الله: لمّا عرج بیّ جبرئیل رأیت فی السماء خیلاً موقوفه مسرجه ملجّمه... فقلت لمن هذه؟ فقال جبرئیل هذه لمحبی ابی بکر و عمر -بن خطاب- یزورون الله علیها یوم القیامه.[1] انس بن مالک گفت که رسول خدا فرمودند: زمانی که جبرئیل مرا به معراج می‌برد، در آسمان دسته‌هایی از اسبها را دیدم که زین کرده، سم آن‌ها از زبرجد و بدن‌های آنان از عقیق زرد بوده است و دارای بال بودند؛ گفتم این گله‌های اسب با این خصوصیات مال چه کسانی است؟ جبرئیل عرضه داشت اینها مربوط به دوستان ابوبکر و عمر بن خطاب بوده که روز قیامت سوار بر این اسب‌ها شده و به زیارت خداوند می‌روند.»
در ردّ این حدیث جعلی و ساختگی، ابن جوزی در کتاب خود می‌نویسد: «اخبرنا ابوالفتح محمد بن عبدالباقی قال حدثنا فضل بن خیرون... هذا حدیث موضوع، بلاشک...[2] خبر داد ما را ابوالفتح محمد بن عبدالباقی گفت روایت کرد ما را فضل بن خیرون...، این حدیث بدون شک و تردید، ساختگی است و از نظر صحت هم از ابوالقاسم ترمذی یا جدّش تجاوز نمی‌کند؛ زیرا بقیه افراد سلسله سند تا راوی آخر که انس بن مالک است، غیر موثق و جاعل هستند، احادیث این‌چنینی معمولاً در اعداد روایاتی که افراد ناآگاه روایت کرده‌اند، نقل می‌شود.» ذهبی هم در کتاب خود نسبت به برخی از افراد در سلسله سند این حدیث دروغین، خدشه و اشکال وارد می‌کند و می‌نویسد: «محمد بن عبیدالله بن مرزوق- ازجمله کسانی است که کسی هیچ‌گونه تحفّظ نسبت به روایاتش نداشته و نمی‌دانسته که چه نقل می‌کند...»[3] عالمان اهل سنت مثل سیوطی،[4] خطیب بغدادی،[5] شوکانی،[6] ابن العراق کنانی،[7] و دیگران، کم و بیش  این حدیث را از درجه‌ی اعتبار ساقط دانسته‌اند.
در نتیجه تو خود از این مجمل کلام مفصل خوان

پی‌نوشت:

[1]. الریاض النضره...، محب الدین طبری، دار المغرب الاسلامی، بیروت، لبنان، ج1 ص366 رقم263.
[2]. الموضوعات، ابن جوزی، دار الکتب العلمیه، بیروت، لبنان، ج1 ص239. جهت مشاهده تصویر کتاب کلیک کنید.
[3]. میزان الاعتدال، ذهبی، دار الکتب العلمیه، بیروت، لبنان، ج6 ص249 رقم 7917.
[4]. اللالی المصنوعه...، سیوطی، دار الکتب العلمیه، بیروت، لبنان، ج1 ص279. جهت مشاهده تصویر کتاب کلیک کنید.
[5]. تاریخ بغداد، خطیب بغدادی، دار الکتب العلمیه، بیروت، لبنان، ج3 ص131 رقم1123.
[6]. فوائد المجموعه، شوکانی، دار الکتب العلمیه، بیروت، لبنان، 337.
[7]. تنزیه الشریعه، ابن العراق کنانی، دار الکتب العلمیه، بیروت ،لبنان، ج1 ص347.