پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب_ فرزندان رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله، همگی از حضرت خدیجه سلام‌الله‌علیها بودند و ولادتشان در مکه مکرمه بود؛ تنها استثناء، ابراهیم بود که مادرش، ماریه قبطیه بود و در سال هشتم هجری، در شهر مدینه منوره، به دنیا آمد.

تولد ابراهیم، باعث خوشحالی پیامبر شد و این‌طور نقل است که بعد از تولد ابراهیم، پیامبر شاد شد و او را به عایشه نشان داد و فرمود: «ببین چقدر این بچه، شبیه من است.»

ابن عباس نقل می‌کند که روزی پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله، امام حسین علیه‌السلام را بر زانوی راست و پسرش ابراهیم را، بر زانوی چپ نشانده بود و هر دو را می‌بوسید. ناگهان وحی نازل شد و جبرئیل خبر آورد که خداوند سلام می‌رساند و می‌فرماید: «ما این دو فرزند را با هم، برای تو نگه نمی‌داریم؛ یکی را فدای دیگری گردان».

پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله با دیدن حسین علیه‌السلام و ابراهیم، گریه کردند و فرمودند: «اگر ابراهیم بمیرد، من ناراحت می‌شوم؛ اما اگر حسین بمیرد، هم من و هم فاطمه و علی ناراحت می‌شوند. من حزن خود را، بر حزن آنها، ترجیح می‌دهم».

سپس به جبرئیل فرمودند که ابراهیم را فدای حسین می‌کنم.

ابراهیم سه روز بعد، از دنیا رفت. پس از آن، هرگاه پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله حسین علیه‌السلام را می‌دیدند، او را در آغوش می‌کشیدند و می‌بوسیدند و می‌فرمودند: «فدای کسی شوم، که پسرم ابراهیم را، فدای او کردم».

شدت اندوه پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله در فراق ابراهیم، به حدی بود که خداوند، سوره کوثر را برای تسلای قلب ایشان، نازل فرمود.