وهابیها مسلمانان را مجبور به اقرارِ بر کفر و گفتن شهادتین میکردند!!!
خلاصه مقاله
وهابیت، گروه افراطی است که بسیاری از عملکرد خشونتبار ایشان، با خوارج صدر اسلام همخوانی دارد؛ ایشان بیشترین جنایات را علیه مسلمانان روا داشتهاند، از جمله قتل، غارت، تخریب و هتک حرمت به مقدسات مسلمانان؛ این گروه، بعد از حمله به مناطق مسلمان نشین در مهد ظهور اسلام (جزیرة العرب)، ایشان را کافر میدانستند و مجبورشان میکردند، توبه کنند و دوباره شهادتین بگویند؛ حتی میبایست اقرار کنند که پدر و مادرشان به کفر از دنیا رفتهاند.
متن مقاله
وهابیت، به عنوان گروهی تکفیری که در قرن دوازدهم در منطقه نجد از مناطق جزیرة العرب توسط محمد بن عبدالوهاب و محمد بن سعود تشکیل شد، این گروه رویکرد و نگرشی همچون خوارج در صدر اسلام دارد، به راحتی گویندگان شهادتین را تکفیر کرده و جان، مال و ناموس ایشان را بر خود حلال میشمردند؛ قدرت یافتن این گروه در سایه شمشیرشان بود که با یورش بردن به مناطق مختلف، بعد از غارتِ اموال مسلمانان، ایشان را مجبور میکردند که به آیین محمد بن عبدالوهاب روی بیاورند. در اعتقاد این گروهِ طغیانگر، همه مسلمانان (غیر از سه قرن اول اسلام) تا قبل از محمد بن عبدالوهاب، راه را به خطا رفته و همگی کافر بودهاند و مسلمانان فعلی هم همگی باید بر طبق اندیشه ایشان فکر کرده و بعد از توبه کردن، دوباره شهادتین را بگویند تا اسلامشان مورد قبول واقع شود، این گروه سفاک، بعد از حمله کردن به مناطق مسلمان نشین که صدای اذانِ مساجدشان بلند و مردم در حال عبادت خدا بودند، بعد از اسیر کردنشان به اجبار از گویندگان شهادتین و کسانیکه احیاناً در حال عبادت و یا در مساجد اسیر شده بودند، اقرار بر کفر خود، پدر و مادر و عالمان دیارشان میگرفتند و مجبورشان میکردند تا توبه کرده و دوباره شهادتین را بگویند، اگر قبول میکردند، مسلمان محسوب میشدند و الا جان، مال و ناموسشان بر وهابیها حلال میشد.
زینی دحلان مفتی بزرگ شافعیهای مکه در مورد این اعتقاد و عملکرد وهابیها میگوید:
«وكان أتباع محمد بن عبد الوهاب إذا أراد أحد أن يتبعهم على دينهم طوعا أو كرها يأمرونه بالإتيان بالشهادتين أولا ثم يقولون له اشهد على نفسك إنك كنت كافرا واشهد على والديك إنهما ماتا كافرين واشهد على فلان وفلان إنه كان كافرا ويسمون له جماعة من أكابر العلماء الماضين فإن شهدوا بذلك قبلوهم وإلا أمروا بقتلهم.[1] پیروان محمد بن عبدالوهاب، زمانی که اراده میکردند کسی از روی اجبار یا اختیار، آنها را در دینشان پیروی کند، به آن شخص امر میکردند شهادتین را بگوید و سپس به او میگفتند علیه خودش شهادت بدهد که کافر بود و پدر و مادرش بر کفر از دنیا رفتند و کافر بودند و شهادت بده که فلانی و فلانی کافر بودند و جماعتی از بزرگان علمای گذشته را برای او نام میبردند که کافر بودند؛ پس اگر آن شخص این شهادتها را میگفت، از او قبول میکردند و الا امر به کشتن آنها میکردند.»
پینوشت:
[1]. زينی دحلان، أحمد بن السيّد، الدرر السنية فی الرد علی الوهابية، ص118، دار غار حراء، الدمشق، الطبعة الأولی، 1424 هـ. ق. جهت مشاهده تصویر کتاب کلیک کنید.
نویسنده: علی اکبر لطفی
افزودن نظر جدید