شیعه به گروه و عده‌ی خاصی اطلاق می‌شود که حضورشان از همان سده‌ی اول هجری بعد از رحلت پیامبر اکرم در کنار حضرت علی (علیه‌السلام) ثبت شده، که سلمان فارسی، عمار یاسر، ابوذر غفاری، مقداد و تنی چند از اصحاب حضرت بودند و در سختی‌ها و ناملایمات روزگار در دین اسلام، یک لحظه از حضرتش چشم‌پوشی نکردند و همواره دنباله‌رو امامشان بودند. این گروه، بعدها بر تعدادشان افزوده شد، به طوری‌که مخالفان و دشمنان اهل بیت (علیهم‌السلام)، یعنی بنی‌امیه، احساس خطر کردند، پس به انحاء مختلف تلاش کردند تا شیعه و مکتب اهل بیت را محو و نابود کنند که موفق به این امر مهم نشدند، اما صدمات زیادی را از سوی مخالفین و حتی دیگر مذاهب اسلامی که در اواخر قرن اول اسلامی و قرون بعدی به‌وجود آمدند، متحمل شدند. شیعیانی که از سوی پیامبر اسلام، وعده‌ی بهشت به آنان داده شد. اما آن‌چه که جالب توجه است وجود روایاتی است که از سوی پیامبر اسلام درباره آن‌ها نقل شده و علمای اهل سنت آن را در کتب روایی و تفسیری خود آورده‌اند، از جمله این روایات عبارتند از:
روایتی که خطیب بغدادی در کتاب خود می‌نویسد: «-یا علی- انت و شیعتک فی الجنه.[1] -ای علی- تو و شیعیانت در بهشت جای دارید.»
روایت سیوطی در تفسیرش که رسول خدا به حضرت علی (علیه‌السلام) فرمودند: «انت و شیعتک تردّون علی الحوض روّاه.[2] تو و شیعیانت بر حوض کوثر وارد شده و مردم را سیراب می‌گردانید.»
سبط ابن جوزی نیز در کتاب خود مستند از ابوسعید خدری آورده است که پیامبر اکرم به حضرت علی (علیه‌السلام) نگاه کردند و فرمودند: «هذا و شیعته هم الفائزون یوم القیامه.[3] این شخص و پیروان و شیعیان او در روز قیامت رستگار هستند.»
و ابن عساکر هم در تاریخ خود آورده است که رسول خدا فرمودند: «یا علی، ان اوّل اربعه یدخلون الجنه، انا و انت و الحسن و الحسین و ذرارینا خلف ظهورنا، و أزواجنا خلف ذرارینا و شیعتنا عن أیماننا و عن شمائلنا.[4] ای علی! چهار تنی که نخست وارد بهشت می‌شوند من و تو و حسن و حسین و بعد فرزندانمان پشت سر ما و بعد زنانمان پشت سر فرزندانمان و بعد شیعیانمان در سمت چپ و راست ما قرار دارند.»
شبلنجی نیز در کفایه الطالب روایتی از رسول خدا نقل می‌کند که به حضرت علی (علیه‌السلام) فرمود: «و انّ شیعتک علی منابر من نور مبیضّه وجوههم حولی أشفع لهم فیکونون غداً فی الجنه جیرانی...[5] شیعیان تو بر نورهایی از نور و چهره‌هایی نورانی پیرامون من قرار دارند، آن‌ها را شفاعت می‌کنم و بدین ترتیب فردا در بهشت، همسایگان من خواهند بود...»
در نتیجه تو خود از این مجمل کلام مفصل خوان

پی‌نوشت:

[1]. تاریخ بغداد، خطیب بغدادی، دار الکتب العلمیه، بیروت، لبنان، ج12 ص289. جهت مشاهده تصویر کتاب کلیک کنید.
[2]. در المنثور، سیوطی، مکتبه آیه الله مرعشی نجفی، قم، ایران، ج6 ص379. جهت مشاهده تصویر کتاب کلیک کنید.
[3]. تذکره الخواص، سبط ابن جوزی، مجمع جهانی اهل بیت، قم، ایران، ص31. جهت مشاهده تصویر کتاب کلیک کنید.
[4]. تاریخ مدینه دمشق، ابن عساکر، دارالفکر، بیروت، لبنان، ج4 ص318. جهت مشاهده تصویر کتاب کلیک کنید.
[5]. کفایه الطالب، گنجی شافعی، دار احیاء الترث اهل البیت، تهران، ایران، ص135. جهت مشاهده تصویر کتاب کلیک کنید.