مذهب حنابله، یکی از چهار مذهب اصلی اهل سنت است و پیشوای آن احمد بن حنبل است. او کتابی به نام «المسند» دارد و در این کتاب حدود چهل هزار حدیث وجود دارد که با حذف احادیث تکراری، عدد آن به سی هزار حدیث تقلیل پیدا می‌کند. اگر نگاهی گذرا به این کتاب روایی داشته باشیم، نزدیک به یک پنجم این تعداد، احادیث از ابوهریره است که در جعل حدیث مشهور، و معروف به بازرگان و تاجر حدیث است؛ یعنی تعداد احادیث نقل شده از طرف ابوهریره در این کتاب، بالغ بر 5374 حدیث است.
ابوهریره کسی است که به شهادت عالمان اهل سنت مثل ابن کثیر،[1] و ابن عبدربّه،[2] به دستور خلیفه دوم، عمر بن خطاب، به خاطر نقل‌های دروغش، آن‌قدر کتک خورد که خون از بدنش جاری شد و او را تهدید کرد که اگر دست از نقل احادیث جعلی و کذایی برندارد، او را از مدینه طرد و به طرف یمن نزد قوم و عشیره‌اش تبعید کند.[3] آن‌چه در مورد پیشوای اهل سنت، یعنی احمد بن حنبل نقل می‌کنند این است که وی از نسل «ذو الثدیّه» و یکی از سران گروه شورشی خوارج بوده است که در زمان خلافت حضرت علی (علیه‌السلام) در جنگ نهروان کشته شد.
عالم بزرگ شیعه، شیخ صدوق از احمد بن حنبل نقل می‌کند که گفت: «قد روی الصدوق... عن علی بن خشرم(خثرم- خسرم) المروزی قال: سمعت احمد بن حنبل من عظماء المخالفین و أحد أئمتهم یقول: لایکون الرجل سنّیاً  من اهل السنه و الجماعه حتی یبغض علیاً(ع) بغضاً قلیلاً...[4] ما سنّی را سنّی نمی‌دانیم و او را از سنّیان به حساب نمی‌آوریم، مگر این‌که در قلبش چیزی از بغض علی بن ابی‌طالب باشد.» ذهبی در کتاب خود ذیل سلسله سند این شخص -علی بن خشرم- می‌نویسد: «علی بن خشرم المروزی... الامام الحافظ الصدوق...»[5] پس روایتی را که شیخ صدوق نقل کرده از علی بن خشرم مورد اعتماد عالمان اهل سنت از جمله ذهبی است و صدق گفتار شیخ صدوق ثابت می‌شود.
در تأیید همین کلام، عالم اهل سنت، ابن مجاور شیبانی شافعی (متوفای۶۹۰ه.ق)، در کتاب «تاریخ المستبصر» چنین بیان می‌کند: حنبلی‌ها معتقدند که هر کس ادعای پیروی از مذهب حنابله را دارد، باید مقداری بغض و کینه نسبت به حضرت علی (علیه‌السلام) در دلش وجود داشته باشد؛ او می‌گوید: «... ایشان حنبلی مذهبند، زیرا حنابله در میان خودشان چنین می‌گویند: هیچ حنبلی‌ای، حنبلی نمی‌شود، مگر این‌که بغض و دشمنی علی (علیه‌السلام) را همواره داشته باشد.»[6]
و حدیث صحیح نبوی نسبت به حضرت علی (علیه‌السلام) داریم، که در کتب اهل سنت با عبارات مختلف و نزدیک به هم، درباره‌ی شناخت نفاق و منافق وارد شده که پیامبر فرمود: «لایحب علیاً منافق و لایبغض علیاً مومن.[7] منافق علی را دوست نمی‌دارد و مومن علی را دشمن نمی‌دارد.»
در نتیجه تو خود از این مجمل کلام مفصل خوان.

پی‌نوشت:

[1]. البدایه و النهایه، ابن کثیر، دار الفکر، بیروت، لبنان، ج8 ص113.
[2]. عقد الفرید، ابن عبد ربّه، مطبعه لجنه التالیف و الترجمه و النشر، قاهره، مصر، ج1 ص26.
[3]. اضواء علی السنه المحمدیه، ابوریّه، دار المعارف، قاهره، مصر، ص11.
[4]. بحار الانوار، علامه مجلسی، دار الکتب الاسلامیه، تهران، ایران، ج49 ص261.
[5]. سیر الاعلام النبلاء، ذهبی، موسسه الرساله، بیروت، لبنان، ج11 ص552 رقم 165.
[6]. صفه بلاد الیمن و مکه و بعض الحجاز المسماة تاریخ المستبصر، محمد بن مسعود بن علی بن احمد بن مجاور بغدادی شافعی، ص309. جهت مشاهده تصویر کتاب کلیک کنید.
[7]. کنزالعمال، متقی هندی، موسسه الرساله، بیروت، لبنان، ج11 ص599 حدیث32884.