مسئله وجود امام زمان که شیعیان به آن معتقد هستند را به نوعی می‌توان جهان‌شمول دانست و چنین گفت که بسیاری از اقوام و ملل، به ظهور چنین فردی ایمان و اعتقاد دارند که البته در جزئیات آن اختلافاتی در بین معتقدین وجود دارد.
شیعیان، او را امام مهدی موعود و متولد یافته، و فرزند امام حسن عسکری، (یازدهمین امام برحق خود) می‌دانند و به آن، با دلایل و شواهدی، معتقد گشته و به دیگران نیز بیان داشته‌اند. از جمله اعتقادات دیگر شیعیان در این خصوص، معتقد بودن به دو غیبت صغری و کبری برای آن حضرت است و این‌که غیبت صغرای آن حضرت، از سرداب غیبت واقع در کشور عراق و شهر سامراء در جوار قبر پدر شریف آن امام همام، اتفاق افتاده است.
در این بین، برخی در وجود آن حضرت تشکیک کرده و وقتی با دلایل واضح و روشن شیعیان روبه رو گشتند، مسئله سرداب غیبت را به نحو تمسخرآمیزی مطرح کرده و سعی داشته و دارند که با منحرف کردن اذهان به این سمت که شیعیان در آن سرداب به انتظار برگشت و ظهور آن حضرت به سر می‌برند، در واقع مردم و افکار عمومی را از اصل واقعه، که همان حضور حضرت حجت (عجل‌الله‌تعالی‌فرجه) است، منحرف کنند.
این در صورتی است که اولا انتظار کشیدن شیعیان و نشستن ایشان در آن سرداب به انتظار ظهور، کذب بوده، و علمای اهل سنت به ولادت آن حضرت تصریح کرده‌اند، ازجمله علی بن حسین مسعودی، از بزرگان شافعی در کتاب معروف و معتبر «مروج الذهب» آورده است: «در سال 260 هجری ابومحمد حسن بن علی ... در زمان خلافت معتمد و در سن 29 سالگی از دنیا رفت. او پدر مهدی منتظر است که امام دوازدهم از دیدگاه مذهب دوازده امامی به شمار می‌رود.»[1]
هم‌چنین جمال الدین یوسف بن تغری بردی بن عبدالله ظاهری حنفی، در کتاب خود، به ولادت آن حضرت به این‌گونه تصریح کرده است: «در سال 260 هجری، ابومحمد حسن بن علی ... از دنیا رفت. کنیه او ابومحمد است و او یکی از امامان دوازده‌گانه شیعه است.»[2]

پی‌نوشت:

[1]. مسعودی، مروج الذهب، ج4، ص160. جهت مشاهده تصویر کتاب کلیک کنید.
[2]. جمال الدین یوسف بردی اتابکی، النجوم الزاهره  فی ملوک مصر و القاهره، وزاره الثقافه مصر، ج3، ص315. جهت مشاهده تصویر کتاب کلیک کنید.