پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب_ عقیل هاشمی یکی از مجریان وهابی، برای این‌که ثابت کند به زعم خودش، توسل به امامان امری غیر مفید است، فیلمی را در صفحه رسمی فیس‌بوک به نمایش گذاشته بود. آن‌چه در این فیلم نمایش داده می‌شود، این است که قهرمانی با این‌که پرچم یا حسین را به‌ دست داشت، و از این امام استمداد کرد، ولی توسلش بی‌نتیجه بود و شکست خورد.
در پاسخ به استدلال این مخالف توسل نکاتی عرض می‌کنیم:
نکته اول: نه‌تنها توسل به امامان، بلکه توسل به خدا هم، بعضی اوقات نتیجه ظاهری ندارد. بعضی اوقات انسان، هر چه از خدا حاجتی بخواهد، خدا به او نمی‌دهد، تا چه رسد به امامان.
نکته دوم: خداوند متعال هر چه حکمت و اراده‌اش بر آن تعلّق گیرد، انجام می‌دهد؛ طبق حکمتش، بخواهد روزی می‌دهد، بخواهد شفا می‌دهد. لذا اگر کسی بر این باور باشد، که اگر من امام یا پیامبری یا هر موجود دیگری را واسطه قرار دادم، حتماً حاجتم را خواهم گرفت، خداوند حکیم را بدهکار خود دانسته و برای خدا تعیین تکلیف نموده است.
نكته سوم: ممکن است توسّل به اهل بیت، نتیجه ظاهری ندهد؛ ولی اجر الهی را یقیناً خواهد داشت. دارو و تلاش و امثال این امور نیز، راه‌هایی هستند که ممکن است، به نتیجه مطلوب ما برسند. ولی آیا هر که تلاش نمود، نتیجه می‌گیرد؟ یا هر که دارو خورد، شفا می‌یابد؟ چه بسیار افرادی که تلاش می‌کنند، ولی نتیجه نمی‌گیرند.
امام علی (علیه السلام) در نهج البلاغه، بعضی از علت‌های عدم استجابت دعا را این‌گونه بیان می‌کنند: «هرگز از تأخیر اجابت دعا نا امید مباش، زیرا بخشش الهی باندازه نیّت است، گاه، در اجابت دعا تأخیر میشود تا پاداش درخواست کننده بیشتر و جزای آرزومند کامل تر شود، گاهی درخواست میکنی امّا پاسخ داده نمیشود، زیرا بهتر از آنچه خواستی به زودی یا در وقت مشخّص، به تو خواهد بخشید، یا به جهت اعطاء بهتر از آنچه خواستی، دعا به اجابت نمیرسد ، زیرا چه بسا خواسته هایی داری که اگر داده شود مایه هلاکت دین تو خواهد بود، پس خواسته‌های تو به گونه‌ای باشد که جمال و زیبایی تو را تأمین، و رنج و سختی را از تو دور کند، پس نه مال دنیا برای تو پایدار، و نه تو برای مال دنیا باقی خواهی ماند.» [1]
نتیجه: توسل به اهل بیت، نوعی دعا کردن است، چطور بعضی اوقات، دعا به درگاه خداوند به علت مصالحی، به استجابت نمی‌رسد، هم‌چنین است توسل به اهل بیت.

پی‌نوشت:

[1]. محمد دشتی، ترجمه نهج البلاغه، نامه 31، قم: صفحه نگار، 1379، ص 531.