توکل به خدا باعث امید می‌شود؛ وقتی کسی به خدا امید داشته باشد، به پیروزی خواهد رسید؛ توکل از مفاهیمی است که میوه مبارک و شوق‌انگیز تعالیم انبیاست و جای آن در تعالیم بشری خالی است؛ البته توکل بخش جدایی ناپذیر کار و تلاش است و با سستی، کاهلی سازگار نیست.

تاریخ گواهی می‌دهد که بسیاری از وعده‌های الهی به مؤمنان و ستمدیدگان محقق شده است؛ آیات بسیاری از قرآن کریم، به همراهی خدا با مؤمنان و دفاع از آنان شهادت داده‌اند. شرط حمایت و دفاع خدا از مؤمنان، این است که علیه استکبار اقدامی انجام داده ­باشند، وگرنه نصرت‌های الهی برای عافیت‌ طلبانِ خانه‌ نشین، جاری نمی‌شود.

امیدواری به وعده های الهی مایه لذت بخشی به زندگی آدمی است، چرا که وعده‌هایی تخلف ناپذیرند و از جمله این وعده‌ها، برقراری حکومت صالحان و نجات بخشی به مستضعفان است که در منابع دینی با ظهور امام زمان(عج) وعده مذکور محقق می شود.

یکی از آثار و برکات دولت کریمه امام زمان (عج) اجرای احکام و حدود الهی در جامعه است؛ با اجرای حدود و احکام الهی در هر جامعه‌ای، نور امید در دل‌های مؤمنین زنده و آفریده خواهد شد؛ زیرا به وسیله امام (عج) مردم از چنگال ظالمان رهایی خواهند یافت.

قرآن کریم امیدواری را موهبت الهی به مؤمنان می‌داند و با مقایسه میان مؤمنان و کفار، می‌فرماید هم شما از طرف دشمن به رنج می‌افتید و هم دشمن از طرف شما به رنج می‌افتد و از این جهت مساوی هستید؛ اما برتری امیدبخش مؤمنین در مقابل دشمن، این است که خدا به شما وعده پیروزی داده است، در حالی‌که همواره به دشمنان، وعده هلاکت و انقراض داده است.

جمله امام زمان(عج) می‌آید و همه کارها را درست می‌کند، جمله‌ای در راستای خراب کردن عقیده مهدویت است. این عقیده، تبدیل یک موتور محرّک به یک ترمز و چوب لای چرخ است.