ملی گرایی

12/26/1397 - 11:26

چهارشنبه سوری از آن دست جشن‌هایی است که به راستی نه به درد دنیای ما می‌خورد و نه به کار آخرتِ ما می‌آید. بیاییم از دوستان و آشنایان دعوت کنیم که پولِ تجهیزاتِ این مردم‌آزاری‌‌ها و خودکشی‌ها را به نیازمندان دهیم.

12/20/1397 - 14:07

شخصی به نام نَضر بن حارِث بن کَلده (شکنجه گر معروف) که در سفر به ایران، داستان‌های رستم و سهراب را یاد گرفته بود، مردم را دور خود جمع می‌کرد و با اضافه کردن دروغ‌های عجیب و غریب به داستان‌های باستانی ایرانی، حواس مردم را به خود جلب می‌کرد. لذا آیاتی از قرآن در اعتراض به رفتارهای زشت او نازل شد. نه در اعتراض به تاریخ ایران.

12/17/1397 - 16:01

هخامنشیان از کاتبان عیلامی کار می‌کشیدند و این کاتبان به دلیل تنفری که از کورش داشتند، نام کورُش را عمداً به صورت کورَش می‌نوشتند. یعنی به گونه‌ای می‌نوشتند که معنی «ویرانگر» و «کسی که به آتش می‌کشد و نابود می‌کند» بدهد. جالب اینکه چون کورش سواد نداشت، متوجه این حرکت کاتبان نمی‌شد! عیلامیان نیز از این فرصت استفاده کرده و این پیام روشن را به آیندگان رساندند.

12/14/1397 - 20:42

ولاً واژه قنات، یک لفظ عربی است. ثانیاً وقتی پارس‌ها از روسیه به فلات ایران آمدند، از اورارتوها (Urartu) فناوری ساخت قنات (یا همان کهریز) را یاد گرفتند. نکته آنکه اورارتوها یک قوم غیر آریایی بودند. (والتر هینتس، داریوش و ایرانیان، ترجمه پرویز رجبی، تهران: نشر ماهی، 1392، ص 50-51)

12/11/1397 - 20:36

علی ایّ حال، خط میخی پارسی چه جای افتخار دارد؟ وقتی که مخترعین آن آرامی و عیلامی (هم‌تباران عرب‌ها) بودند! عمده ایرانیان هم به این خط روی خوش نشان ندادند و این خط هیچ گاه بین مردم ایران رایج نشد.

12/11/1397 - 19:33

گارد ویژه پارسی نیز (که اوضاع مملکت را آشفته دید) به داریوش هخامنشی پشت پا زده و به او خیانت کرد. این مسئله برای داریوش هخامنشی بسیار سنگین و غیر قابل هضم بود چنان که در کتیبه‌ها سعی کرد این حادثه را سانسور کند اما ناموفق ماند.

12/05/1397 - 19:26

در میان آثار ادیبان و اندیشمندان و مورخین و حُکَمای ایرانی در طول تاریخ، حتی یک جمله در تمجید و ستایش ماندانا نمی‌بینیم. گذشته از این، ماندانا هیچ نقش خاصی هم در تربیت کورش نداشت. حتی در منابع تاریخی می‌خوانیم که پادشاه ماد در خواب دید که از ماندانا آنچنانی ادراری جاری شد که همه آسیا را نجس کرد. از خوابگزاران تعبیر خوابش را پرسید. گفتند این ادرار نماد کورش است که همه آسیا را...

11/27/1397 - 07:22

مردمان آریایی، تا پیش از داریوش، خط برای نوشتن نداشتند و برای نخستین بار در حدود 500 سال قبل از میلاد، داریوش هخامنشی به کاتبان عیلامی و آرامی دستور داد که برای پارس‌ها خط اختراع کنند. اما مردم عرب، حداقل 200 سال زودتر از آریایی‌ها به خط دست یافته بودند.

11/08/1397 - 20:39

باید پرسید که به راستی، جوامع شرقی، مسخره و بازیچه دستگاه‌های شبهِ علمی غربی هستند؟ یک کمک معلم آلمانی که آشنایی با زبان پارسی ندارد، بدون اینکه حتی یک نشانه از خط میخی را بشناسد به معنی کل نوشته دست یافت! آن هم بر اساس حدس و گمان!

11/06/1397 - 19:25

داریوش، همواره سایه سنگین کورش را بر سر خود حس می‌کرد. لذا او در کتیبه‌های مختلف، از خود و پدران خود مرتباً نام می‌برد. اما از کورش نام نبرد. در هر صورت، داریوش روی خوشی به کورش نشان نمی‌داد.

11/04/1397 - 22:16

والتر هینتس می‌نویسد: پارس‌ها از خود، خطی برای نوشتن نداشتند. از همین روی، داریوش به کاتبان ایلامی و آرامی دستور داد تا خطی پارسی اختراع کنند. کاتبان ایلامی و آرامی هم از روی خط خودشان، خطی برای پارس‌ها ساختند. نکته جالب اینکه ایلامیان و آرامیان هر دو از اقوام سامی و هم‌تبار عرب‌ها بودند.

11/04/1397 - 15:30

والتر هینتس، یکی از 10 ایران‌شناس بزرگ جهان: «هنر ایران باستان هرگز کسی را برهنه به تصویر نکشیده است». (والتر هینتس، داریوش و ایرانیان، ترجمه پرویز رجبی، تهران: نشر ماهی، 1392، ص 36-37)

11/01/1397 - 12:15

مردان پارسی، همسرانی رسمی داشتند و در کنار آنان، همسران غیررسمی (صیغه‌ای) هم داشتند. علاوه بر این، حق داشتند از بازار، کنیزکانی را بخرند و... به هر روی، مردان پارسی حق نداشتند در کنار همسران رسمی خود چیزی بنوشند. بلکه فقط می‌توانستند در کنار همسران صیغه‌ای خود چنین کنند.

10/25/1397 - 23:14

سگ، گراز، گاومیش، گرگ، روباه، کرکس، جغد، موش، شتر کوچک، گورخر، کرم خاکی، پشمالو، کچل و...! این‌ها در فرهنگ هخامنشی فحش نبود. بلکه نام‌هایی بود که پارسیان در آن دوره روی فرزندان خود می‌گذاشتند. (والتر هینتس، داریوش و ایرانیان، تهران: نشر ماهی، 1392، ص 391).

صفحه‌ها