دنیاپرستان اموی چگونه به تاریخ اسلام و مسلمانان پاسخ خواهند داد که با جعل احادیث فراوان، فتنه‌های پیش آمده را تثبیت کردند؛ کسانی‌که به خاطر هدایا و پاداش‌های چشمگیر حاضر شدند، لعن و نفرین ابدی را برای خود بخرند و دچار عذاب ابدی گردند. اینان با ساختن برخی احادیث درباره‌ی فضیلت عده‌ای از صحابه و خلفا از زبان پیامبر، علاوه بر این‌که به ساحت مقدس رسول خدا جسارت کردند، باعث گمراهی کثیری از افراد امت اسلامی شدند، که گناه انحراف ایشان بر عهده اشخاصی است که به دروغ جعل حدیث کردند و عده‌ای که آن را با وجود علم به ساختگی بودنش، در کتب حدیثی نشر دادند.
ازجمله این احادیث، حدیثی است که محب‌الدین طبری به نقل از ربیعه أسلمی ذیل حکایت طولانی آورده است: «بین من و ابوبکر اختلافی بود؛ ابوبکر کلمات نامربوطی را به من ایراد کرد که خوشایندم نبود و بعداً خودش پشیمان شد و از من درخواست کرد که عین همان کلمات زشت را به او بگویم تا قصاص او را کرده باشم که من قبول نکردم؛ او گفت پس شکایت تو را نزد رسول خدا می‌برم تا مرا یاری کند که تو را مجبور سازد؛ عده‌ای از بنی‌اسلم گفتند: او با غضب نزد پیامبر می‌رود و پیامبر هم به غضب او غضبناک می‌شود و خداوند برای غضب پیامبر و ابوبکر به غضب درمی‌آید و به این غضب، ربیعه هلاک می‌شود؛ ... پس به دنبال ابوبکر سوی پیامبر روان شدند و ابوبکر قضیه اختلاف فیمابین را بیان کرد، ... آن‌گاه رسول خدا نگاهش را به آسمان بلند کرده و فرمود ای ربیعه! تو را با ابوبکر چه‌کار؟... بعد از من درخواست کرد آن کلام را به ابوبکر برنگردانم تا قصاص او باشد، ولی در حق او بگویم خدایت بیامرزد ای ابوبکر! من به ابوبکر همین سخن پیامبر را گفتم، پس ابوبکر از آن مجلس گریان خارج شد...»[1]
در مناقشه به این حدیث باید گفت اولاً: تعجب از بزرگان اهل سنت است که این خبر را به عنوان فضیلت در کتب خود آورده‌اند؛ افرادی مثل احمد بن حنبل،[2] طبرانی،[3] هیثمی،[4] و دیگران... و حال این‌که این روایت به رذیلت و نقص بر ابوبکر نزدیکتر است تا فضیلت آن.
ثانیاً: چگونه ابوبکر به عنوان صحابه عادل از نگاه اهل سنت شمرده می‌شود، در حالی‌که باعث آزار و اذیت شخص مسلمانی شده و این، خود گناهی کبیره به حساب می‌آید و آن‌گاه بر مسند خلافت مسلمین تکیه می‌زند؟ والله العالم.
ثالثاً: این‌که اهل سنت، ابوبکر را صدیق می‌نامند، چگونه دلالت بر صدیق بودن او دارد؟ در حالی‌که عاصی و گنهکار محسوب می‌شود به خاطر حرفی که به ربیعه أسلمی تحت هر عنوانی زده باشد؟
رابعاً: مظلوم مستحق دریافت یاری و کمک است، نه ظالم؛ در این روایت، ابوبکر با این‌که ظلم در حق ربیعه کرده، چگونه ادعای کمک و یاری از پیامبر را طلب می‌کند؟ یاللعجب!
خامساً: آن‌گاه که ابوبکر کلام قبیح و زشت را به ربیعه می‌زند، سپس از او می‌خواهد همان کلام را ربیعه به او برگرداند تا قصاص صورت گیرد، این خود دلیل دیگری است بر جهل و نادانی ابوبکر به مسائل و احکام دینی.
در نهایت می‌توان گفت: آیا رسول خدا برای غضب نابجای ابوبکر، به غضب می‌آید و خداوند هم به غضب این دو غضبناک می‌شود، اما به لازمه حدیث صحیح دیگری که ذکر می‌گردد ملتزم نیستند و حاضر نیستند قبول کنند که غضب فاطمه زهرا (سلام‌الله‌علیها) [که به اجماع فریقین از مصادیق آیه تطهیر است و نیز از مصادیق آیات مباهله، مودت، ذوی القربی، و... است] بر غاصبین حق او، موجب غضب خدا و رسولش می‌شود با این‌که غضب ایشان و حدیث غضبناک شدن پیامبر به غضب حضرت زهرا در صحیح‌ترین کتب حدیث اهل سنت نقل شده است.[5]
در نتیجه آن‌چه از این اشکالات اساسی برداشت می‌شود، در حقیقت فضیلتی برای ابوبکر نیست، بلکه اثبات فضاحت و رذائل اخلاقی اوست به خاطر گناه و خطا.
فاعتبروا یا اولی الابصار

پی‌نوشت:

[1]. الریاض النضره...، محب الدین طبری، دار المغرب الاسلامی، بیروت، لبنان، ج2 ص6 رقم 395. جهت مشاهده تصویر کتاب کلیک کنید.
[2]. مسند احمد، احمد بن حنبل، دار الحدیث، تهران، ایران، ج13 ص72 رقم 16530.
[3]. معجم الکبیر، طبرانی، دار احیاء التراث العربی، بیروت، لبنان، ج5 ص59 رقم4578.
[4]. مجمع الزوائد، هیثمی، دار الفکر، بیروت، لبنان، ج4 ص470 رقم7334.
[5]. صحیح بخاری، کتاب الفرائض، ج8 ص551 رقم 1574 و کتاب الخمس، ج4 ص504 رقم 1265.
صحیح مسلم، ج3 ص1105 رقم 49-50.