معاویه بن ابی سفیان خاکم دست نشانده‌ی عمر بن خطاب در شامات بوده است او بعد از خلافت حضرت علی (علیه‌السلام) و عزل حضرت از سمت خود کناره‌گیری نکرد بلکه با کارشکنی و توطئه باعث گردید که برخی از یاران خاص حضرت، مثل مالک اشتر، محمد بن ابوبکر، امام حسن (علیه‌السلام)، عایشه و... را یکی پس از دیگری به قتل برساند. او یکی از کارگزاران زیرک خلیفه دوم یعنی عمر بن خطاب بود که توطئه‌ها و نقشه‌های شوم او همچون یک سرباز تحت امر خلیفه قرار داشت و در زمان خلافت عثمان بر این سمت باقی بود تا این که عثمان را کشتند و او با خونخواهی از او و پاشیدن بذر نفاق و دشمنی در میان مسلمین خونهای زیادی را به زمین ریخت.
تاریخ می‌نویسد بین ابوبکر و عمر بن خطاب اختلافات فراوانی وجود داشت و دامنه‌ی آن هم بین فرزندان آنان هم کشیده شد به طوری که وقتی اعتراضات ایشان نسبت به حاکم شامات رسید او مخالفین خود را با ترور و قتل از سر راه خود برداشت.
مثلا محمد بن ابابکر از یاران خاص حضرت علی (علیه‌السلام) که حاکم آفریقا -سرزمین مصر- شده بود قربانی توطئه معاویه گردید و بدن مطهرش را در شکم الاغ مرده گذاشتند و آتش زدند.[1]
و یا مثلاً عبدالرحمان بن ابابکر پس از آن که از رشوه‌ی معاویه جهت بیعت با یزید سرباز زد و ردّ کرد مسموم گردید و کشته شد. این رشوه معاویه یکصد هزار درهم بود. او گفت: من دین خود را به دنیا نمی‌فروشم، مگر حکومت اسلامی همانند امپراطوری است که با مرگ کسری -هرقل- هرقل دیگری بیاید؟ او در بین راه مدینه و مکه در سال (58 هجری) کشته شد، در حالی که با یزید هنوز بیعت نکرده بود.[2] ظاهراً او را امویان زنده به گور کردند و این گزارش هم صحیح است[3] به نظر می‌رسد هر دو روایت صحیح باشد، چرا که او را مسموم کردند و بعد زنده به گور نمودند.
و یا عایشه همسر پیامبر اسلام به سبب جنایات معاویه بر علیه او شورش کرد... معاویه هم برای ترور عایشه چاهی را حفر کرد و آن را از دیده‌ی افراد پنهان داشت...[4] و یک روزی که او را دعوت کرد و با احترام از او تکریم نمود، عایشه متوجه آن چاه نشد و به درون آن چاه افتاد و کشته شد.
تو خود از این مجمل کلام مفصل خوان

پی‌نوشت:

[1]. البدایه و النهایه، ابن کثیر، دار احیاء التراث العربی، بیروت، لبنان، ج8 ص416. جهت مشاهده تصویر کتاب کلیک کنید.
[2]. الاستیعاب، ابن عبد البر، دار الجیل، بیروت، لبنان، ج2 ص393. جهت مشاهده تصویر کتاب کلیک کنید.
[3]. مستدرک علی الصحیحین، حاکم نیشابوری، دار الکتب العلمیه، بیروت ،لبنان، ج3 ص476.
[4]. حبیب السیر، غیاث الدین حسینی- خواندمیر-، انتشارات خیّام، تهران، ایران، ج2 ص425. جهت مشاهده تصویر کتاب کلیک کنید.
صراط المستقیم، نباطی بیاضی، مکتبه المرتضویه، تهران، ایران، ج3 باب 12 ص45. عبدالرحمان بن ابابکر.