متن مقاله
ابن تیمیه که اطلاع کم او در احادیث صحیح، او را به دروغ یا اشتباهات فاحش سوق داده و فرقه ضاله وهابیت از او پیروی و تبعیت می‌کنند، حتی به عالمان اهل سنت رحم نمی‌کند و نسبت دروغ به ایشان می‌دهد. او در هر حدیثی که از پیامبر در شأن و مقام و منزلت اهل بیت، خصوصاً حضرت علی (علیه‌السلام) وارد می‌شود، بلافاصله می‌گوید یا دروغ است و یا این‌که شیعیان برای مقابله با حدیثی که در صحاح آمده است، آن را ساخته‌اند.[1] لذا درباره‌ی حدیث منزلت که هم صحیح و هم متواتر است و علمای فریقین این حدیث را با طرق مختلف بیان کرده‌اند، می‌گوید: «پیامبر حدیث منزلت را تنها یک مرتبه در غزوه تبوک ایراد فرمودند و به اتفاق اهل علم اصلاً این حدیث را در غیر این مجلس ایراد نفرمودند.»[2] در حالی‌که پیامبر اکرم این حدیث را بیش از ده مرتبه و در جاهای مختلف بیان داشته‌اند که به‌طور اشاره و گذرا به چند مورد از آن در کتب اهل سنت بسنده می‌کنیم.
یکی  از موارد هنگام بستن عهد برادری و عقد اخوت در میان صحابه بود[3] و نیز سخن عمر بن خطاب که به دیگران گفته بود که من از پیامبر درباره‌ی علی سه فضیلت شنیدم که اگر یکی از آن‌ها برای من بود، بهتر از آن است که همه دنیا را داشته باشم (مراد همان حدیث منزلت بود.)[4] ام سلمه از پیامبر نقل می‌کند که حضرت فرمودند: گوشت و خون و پوست علی از من است، او برای من به منزله هارون به موسی است.[5]
پس ابن تیمیه ظاهراً این احادیث را ندیده و یا این‌که دیده و خود را به جهالت زده است که این‌گونه اظهار نظر می‌کند و عرض و آبروی خود را می‌برد. او برای مقابله با حدیث منزلت می‌گوید: «در صحیحین ثابت شده که پیامبر بعد از مشورت با ابوبکر و عمر درباره‌ی اسیران جنگ بدر، خطاب به حاضرین فرمودند: من به شما از این دو صاحبتان خبر خواهم داد؛ مَثل تو ای ابوبکر! مثل ابراهیم است و مثل تو ای عمر! مثل نوح است.» بعد می‌گوید: سخن پیامبر به ابوبکر و عمر که مَثل اینان مانند ابراهیم و عیسی- نوح و موسی است، بزرگ‌تر از آن سخن حضرت است که درباره‌ی علی فرمود که: یا علی! تو از برای من به منزله هارون نسبت به موسی هستی....[6]
در جواب او باید بگوییم این حدیث او که به صحیحین نسبت داده، از دروغ‌های دیگر اوست چرا که در صحیحین وجود ندارد، چرا که محقق معاصر، دکتر محمد رشاد سالم وهابی در تحقیق از کتاب منهاج السنه، ذیل این روایت آدرس به مسند احمد می‌دهد که به این معنی است که در صحیحین وجود ندارد.[7]
در نتیجه این نسبت او از دروغ‌هایی است که آشکارا گفته و دیگر این‌که برای احادیث متواتر پیامبر اکرم در فضائل اهل بیت ارزشی قائل نیست، اما به احادیث ضعیف که به افسانه و داستان‌های موهوم شباهت دارد وقتی می‌رسد، چنان چنگ می‌زند و استدلال می‌کند که گویی خود حضور داشته و شاهد صدور آن بوده است.

پی‌نوشت:

[1]. منهاج السنه، ابن تیمیه، موسسه قرطبه، قاهره، مصر، ج3 ص197.
[2]. همان، ج7 ص362.
[3]. فضائل الصحابه، احمد بن حنبل، موسسه الرساله، بیروت، لبنان، ج2 ص638 حدیث1085.
[4]. جامع الکبیر، سیوطی، دارالفکر، بیروت، لبنان، ج16 ص244 حدیث7818.
[5]. کنزالعمال، متقی هندی، موسسه الرساله، بیروت، لبنان، ج11 ص607 حدیث32936.
موارد دیگر صدور و نقل این روایت:
تاریخ دمشق، ابن عساکر، ج42 ص167؛ معجم طبرانی ج12 ص18 ح12341؛ مجمع الزوائد ج9 ص111؛ الآحاد و المثانی ج5 ص172 حدیث2707؛ سیر اعلام النبلا ج1 ص141؛ درالمنثور ج6 ص86 و معجم الاوسط ج8 ص40 ح7894
[6]. منهاج السنه، ابن تیمیه، مکتبه الرشد، ریاض، عربستان، ج7 ص330.
[7]. منهاج السنه، ابن تیمیه، مکتبه الرشد، ریاض، عربستان، ج6 ص133. جهت مشاهده تصویر کتاب کلیک کنید.