پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب_ عَطیَّةِ بن سعد، فقیه، مجتهد، و از رجال برجسته اهل سنت، در مقابل ظلم ایستاد؛ نه با عبدالله بن زبیر ساخت و نه زیر پرچم حَجّاج رفت. پس از شکست در برابر حَجّاج، به شیراز پناه برد.

حَجّاج به فرماندهش، دستور داد: «عطیه را احضار کن و به او بگو، باید علی بن ابی‌طالب را لعنت کند. اگر نپذیرفت، ۴۰۰ ضربه شلاق بزن و سر و ریش او را بتراش و او را در میان مردم بچرخان!»

چرا لعن امیرالمؤمنین(ع)، معیار پذیرش توبه و وفاداری به حکومت بود؟ مگر حضرت علی(ع) چه تهدیدی برای “خلفا” داشت؟

چرا عالم موثق و مطمئن اهل‌سنت، باید به خاطر لعن نکردن حضرت علی(ع) شلاق بخورد و حرمتش شکسته شود؟