پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب_ وقتی ابراهیم، پسر کوچک پیامبر، از دنیا رفت، حضرت با اندوه شدیدی گریه کردند و فرمودند: «چشم می‌گرید و دل، اندوهگین می‌شود، ولی سخنی که خداوند را به خشم آورد، نمی‌گوییم.» سپس به رو به فرزندشان فرمودند: ای ابراهيم! در مرگ تو، ما اندوهگين هستيم.

برخی از صحابه كه شاهد حالت اندوه و گريه رسول خدا بودند، تعجب كردند و به پیامبر، اعتراض کردند و گفتند: شما ما را از گريه بر مردگان، نهی می‌کرديد! حالا چگونه خودتان، در سوگ فرزندتان اشک می‌ريزيد؟!

پيامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله در پاسخ آنان فرمود: من هرگز نگفتم كه در مرگ عزيزان خود گريه نكنيد، چون گریه، نشانه دلسوزی و مهربانی و ترحّم است و شخصی كه دلش بر حال ديگران نسوزد، مورد رحمت الهی قرار نمی‌گيرد؛ من گفته‌ام كه در مرگ عزيزانِ خود، سخنان كفرآميز و يا سخنانی كه بوی اعتراض به خداوند می‌دهد، نگوييد.

بر همین اساس، فقیهان، با استناد به گریه پیامبر در سوگ پسرشان، ابراهیم، گریه بر مردگان را جایز می‌دانند. علمای شیعه و سنی، روایات بسیاری نقل در جواز گریه و نوحه برای مرده آورده‌اند که این جریان، یکی از آنها است.