اگر نگاهی به کتاب‌های سیره و حدیث از علمای فریقین داشته باشیم به این نتیجه می‌رسیم که رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) مسموم شده، و رحلت ایشان با شهادت بوده، نه مرگ طبیعی، همگان آن را تأیید کرده‌اند و این موضوع با احادیث متواتر ثابت شده است.
در کتاب سیره النبویه از عبدالله بن مسعود روایت شده که گفت، اگر نه بار قسم بخورم که رسول خدا کشته شده است برایم محبوب‌‌تر است از این‌که یک‌بار قسم بخورم که او کشته نشده؛ به جهت آن‌که خداوند او را پیامبر و شهید قرار داده است.[1] حاکم نیشابوری به نقل از شعبی می‌گوید که گفته است: به‌خدا قسم! رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) با سمّ کشته شده است...[2] بلاذری می‌نویسد: علی بن ابی‌طالب و فضل و اسامه وارد قبر رسول خدا شدند سپس مردی از انصار که به او ابن خولی می‌نامیدند گفت: شما می‌دانید که من داخل قبر شهدا می‌شدم و رسول خدا برترین شهداء است، لذا به او اجازه دادند که داخل شود.[3]
علامه حلّی معتقد است: شهادت رسول خدا به وسیله سمّ بوده است.[4] شیخ طوسی می‌گوید: رسول خدا دو شب باقی مانده از ماه صفر در سال دهم هجری که مسموم شده بود، رحلت کرد.[5]
در نتیجه وقتی شهادت رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) به‌وسیله سمّ تأیید گردید، سران غاصب قریش به تکاپو افتادند تا با غبارآلود کردن فضا و صحنه آن روزگار، دیده‌ها را از دیدن شرکت سران قریش در قتل رسول خدا باز دارند، لذا گفتند درست است که رسول خدا مسموم شده، اما این اثر سمّ خیبر است که در سال هفتم هجری به او داده‌اند و اینک او را کشته است؟!!! و چنین روایتی را نیز به خود رسول خدا نیز نسبت دادند؛ سؤالی که مطرح است این است که آیا هیچ آدم عاقلی چنین بهانه واهی را می‌پذیرد؟ سال هفتم هجری در قضیه خیبر کجا، و سال یازدهم هجری در مدینه کجا؟
فاعتبروا یا اولی الابصار

پی‌نوشت:

[1]. سیره النبویه، ابن هشام، دار الکتب العلمیه، بیروت، لبنان، ج4 ص449.
[2]. مستدرک علی الصحیحین، حاکم نیشابوری، دار الکتب العلمیه، بیروت، لبنان، ج3 ص60.
[3]. انساب الاشراف، بلاذری، موسسه الاعلمی للمطبوعات، بیروت، لبنان، ج1 ص576.
[4]. منتهی المطلب، علامه حلّی، آستان قدس رضوی، مشهد، ایران، ج2 ص187.
[5]. تهذیب الاحکام، شیخ طوسی، دار المعارف مطبوعات، بیروت،  لبنان، ج6 ص1.