گریه و عزاداری از نگاه ام ایمن همسر پیامبر اکرم

  • 1398/06/25 - 20:23
انواع گریه: گریه با انگیزه عقیدتی؛ گریه ناشی از عواطف و احساسات انسان؛ گریه‌ اندوه و ماتم بر مظلوم و گریه‌ای که از فضیلت‌طلبی و کمال‌خواهی سرچشمه می‌گیرد؛ ام‌ایمن، در مورد گریه بر پیامبر گفت: گریه‌ی من برای از دست دادن پیامبر نیست، بلکه به خاطر آن است که دست ما از اخبار آسمانی و وحی کوتاه شده است.

گریه کردن و عزاداری، در حقیقت گاهی به علت بروز حوادث و مصائب جانسوز است که انسان‌ها بر اساس طبع بشری، از آن متأثر می‌گردند و گاهی در اثر تجسم و یادآوری وقایع و مصیبت‌ها به‌وجود می‌آید؛ به‌طور کلی گریه را به چند نوع تقسیم کرده‌اند که عبارتند از:
- گریه‌ای که انگیزه عقیدتی دارد و این‌که انسان خود را همواره در مقابل خدا ببیند، مانند این روایت از امام سجاد (علیه‌السلام) که فرمود: «محبوب‌ترین قطره در پیشگاه خداوند متعال، قطره اشکی است که مخلصانه در تاریکی شب و از ترس خدا ریخته شود.»[1]
- گریه‌ای که از علاقه‌ی طبیعی و عواطف و احساسات انسان به خود سرچشمه می‌گیرد.
- گریه‌ای که برای عزاداری است و سیاست ما را ایجاد می‌کند، طبق فرمایش امام خمینی (رحمه‌الله) که در بیانی این‌گونه می‌فرماید: «... ما ملت گریه‌ی سیاسی هستیم، ما ملتی هستیم که با همین اشک‌ها سیل به‌وجود آوردیم و تمام سدهایی را که در مقابل اسلام ایستاده است را خرد می‌کنیم.»[2]
- گریه‌ اندوه و ماتم بر مظلوم، به خاطر ظلمی که به او وارد شده، مانند گریه رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) بر حضرت علی و امام حسن و امام حسین (علیهم‌السلام).
- گریه‌ای که از فضیلت‌طلبی و کمال‌خواهی سرچشمه می‌گیرد، لذا انسان‌های آزاده و بیدار در فقدان بزرگان دین، اساتید و ... به‌ویژه در رحلت پیامبر اکرم و امامان معصوم (علیهم‌السلام) اشک می‌ریزند و عزاداری می‌کنند. انگیزه‌ی این نوع گریه در حقیقت انقطاع از دستیابی به راه کمال و رشد و بالندگی و رسیدن به کمالات و بالاترین مدارج روحی و عقیدتی است، که نمونه‌های این مورد در تاریخ اسلام فراوان به چشم می‌خورد. مثلاً پس از رحلت پیامبر اکرم، خلیفه اول و دوم (شیخین) به زیارت ام‌ایمن، همسر پیامبر، آمدند در حالی‌که ام‌ایمن گریان بود؛ خلیفه دوم گفت چرا گریه می‌کنی؟ برای رسول خدا که در پیشگاه خداوند قرار دارد، گریه، معنا و مفهوم ندارد! ام ایمن پاسخ داد، گریه‌ی من برای از دست دادن رسول خدا نیست، بلکه گریه‌ی من به خاطر آن است که دست ما از اخبار آسمانی و وحی کوتاه شده است.»[3]
در نتیجه این نوع گریه که شیعیان در عزای امام حسین (علیه‌السلام) و اهل بیت پیامبر (علیهم‌السلام) می‌کنند، در حقیقت اولاً: به خاطر همین استدلال ام‌ایمن است، چرا که خلفای به حق پیامبر، حاملان وحی الهی بودند که امت پیامبر ارزش و قدر ایشان را ندانستند؛ ثانیاً: به خاطر ظلمی است که در حق این خاندان، به‌ویژه خلفای راستین و واقعی پیامبر شده است.

پی‌نوشت:

[1]. بحار الانوار، علامه مجلسی، موسسه الوفاء، بیروت، لبنان، باب فضل البکاء، ج90 ص329.
[2]. صحیفه نور، امام خمینی، موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، تهران، ایران، ج13 ص154.
[3]. دلائل النبوه، بیهقی، دار الکتب العلمیه، بیروت، لبنان، باب ما جاء فی عظم المصیبه، ج7 ص266.

تولیدی

افزودن نظر جدید

CAPTCHA
لطفا به این سوال امنیتی پاسخ دهید.
Fill in the blank.