حافظ جان من این رو نگفتم که با فكر كردن يا تصورات خالي چيزي رو که می خواهیم به دست مياريم. آقا طاها این جمله رو فرمودند و کلی هم منبع وکتاب برای آن ذکر کردند من هم مثل شما فکر می کنم و خیلی ساده میگم در زندگی عادی همیشه اول هدف رو تعیین می کنیم ووقتی اولین قدمها رو به طرف هدف برمی داریم به خودی خود فرصتهایی که کنار ما بوده وقبل از تعیین هدف برای ما ارزشی نداشته پر رنگ تر می شه وهمسو با هدف، ما رو به جلو می بره انگار که یک کار جادویی داره انجام می شه همونی که می گن ابر وماه ومه وخورشید و فلک درکارند .... من می گم اگر ما چیزی رو نخواهیم راههای رسیدن به اون،ابزارهای رسیدن به اون و فرصتهایی که ما رو به اون چیز نزدیک می کنه رو نمی شناسیم پس شاید رسیدن مراحلی داشته باشه ، مثله: 1-تشخیص نیاز و انگیزه داشتن 2- ایمان قلبی برای رسیدن به آن3- هدف گذاری صحیح 4- آمادگی برای رسیدن 5- تهیه ابزارهای رسیدن و پیگیری 6- شناسایی فرصتهای مناسب از میان سایرعوامل موجود در مسیر راه 7-تقویت کردن خوی فرصت طلبی8-اعتقاد به اینکه چون می خواهی به اون می رسی(درست مثل وارد شدن به دانشگاه:تشخیص اینکه درس راه خوشبختی است-ایمان داریم که به اون می رسیم-تعیین می کنیم که چی می خواهیم بشیم-آمادگی رسیدن به هدف تقویت می کنیم-ابزار ما کتابها ودورهاوحتی بحث های مرتبط با هدفه –فرصتها ی ما همان زمان کنکورهای مختلفه- فرصت طلبی همان حضور در کنکورها وبورس های مختلف و انتخاب بهترین هاست - در آخر ، پابرجا ماندن درمسیر رسیدن هدفه ). هر چی هم برای اهدافت بیشتر دلت بزنه وخودتو بیشتر توشون حس کنی انگار زودتر هم بهشون می رسی(نمی دونم ولی خیلی ها رو دیدم که با ایمان قوی به خدا ویا موارد منتصب به خدا به آرزوها شون می رسن این همه نذر ونذری دادن برای چیه ؟طرف وقتی به آرزوش می رسه نذری رو که کرده بوده ادا می کنه پس نذری هایی که خونه شما ومن می یارن یعنی یک کسی به آرزوش رسیده.!! برای اینه که می گم جریان دعا واین جذب یک جوری پالس های شبیه به هم داره وباید فرصت بدیم تا فیزیک بتونه جوابی به این موضوع بده)