بزرگترین و گرانبهاترین آثار فاخر زبان فارسی، مملو از واژگان عربی است. آثار سعدی، حافظ، مولوی، عطار، صائب، سنایی و... همگی لبریز از واژگان عربی است. حتی شاهنامه فردوسی، از جهت وزن شعر، در بحر تقارب سروده شده و تقلیدی از اشعار حماسی عربی است (محتوای شاهنامه ایرانی اما سبک شعری آن عربی است وزن آن: فعولن فعولن فعولن فَعَل است). چرا از ایران باستان، هیچ اثر ادبی فاخری باقی نمانده؟ چرا هر چه اثر فاخر ادبی است، مملو از واژگان عربی است؟ زبان عربی به رشد زبان فارسی کمک کرد.