یکی از اتهامات وارده به شیعیان اتهام تحریف قرآن است. سال‌هاست اهل سنت دانسته‌اند که شیعیان قائل به تحریف قرآن نیستند و در بسیاری از کتب بزرگان شیعه این امر مردود شده است. ولی این اتهام از طرف وهابیت با اغراض خاصی مرتبا تکرار می‌شود. ایشان به دنبال آلوده کردن فضای بین مسلمانان هستند. به مواردی از پاسخ بزرگان اشاره می‌کنیم.

صلوات و درود بر پیامبر و رسول گرامی اسلام در هر حالتی، می‌تواند موجه بوده و دارای اثرات خوب برای خود فرد نیز باشد. اما وهابیت در فتح حجاز با دست‌آویز قرار دادن مسئله بدعت، که در ادامه به آن اشاره خواهیم کرد، مؤذن نابینایی را که قبل و بعد از اذان بر حضرت محمد (صلی الله علیه و آله و سلم) سلام و درود می‌فرستاد، محکوم به قتل کرده و از هستی ساقط نمودند.

ابن تیمیه که از سران وهابی می‌باشد مقام امامت را به حدی پایین آورده که علاوه بر این که اطاعت از امام فاسق را واجب دانسته، اطاعت از چنین امامی را هم مساوی با اطاعت خدا دانسته است. این شخص نادان در کتاب به نقل از بخاری و مسلم چنین می‌گوید: «مسلمانی كه از امامش ظلم و جور و اعمال ناشايست ببيند، بايد بر آن صبر كند.»

یکی از مهم‌ترین روایاتی که دلالت بر ولایت امیرالمومنین دارد: «أَنْتَ وَلِيُّ كُلِّ مُؤْمِنٍ بَعْدِي» می‌باشد. برخی از کوردلان این روایت را دروغ جلوه داده و گفته‌اند که در این روایت بر پیامبر دروغ بسته‌اند، و آن شخص کوردل کسی جز ابن تیمیه نیست. اما با اثبات این روایت در اسناد اهل سنت می‌فهمیم که چه کسی بر پیامبر دروغ بسته است.

وهابیت عقاید خود را مرهون محمد بن عبدالوهاب می‌داند و او نیز هم به اقرار خود وهابیان و هم با عنایت به کتبش، بازگو کننده‌ی افکار ابن تیمیه است. در حالی که بسیاری از علمای هم عصر و پس از او، افکار او را رد کرده و او را تا مرز یک کافر پیش برده‌اند. برخی نیز مثل ابن حجر هیتمی، افکار او را بیشتر شبیه یک خرافه دانسته‌اند تا اعتقاد.

آنان‌که گسترش سریع مکتب اهل‌بیت را برنتابیده و روند رو به رشد آن را خطری برای موقعیّت خود احساس می‌کنند، با بیان سخنان سراسر دروغ علیه شیعه، سعی در مخدوش نمودن چهره این مذهب در سراسر جهان نموده‌اند. از باب نمونه ابن‌تیمیه در یکی از اهانت‌های خود می‌گوید: «رافضه (شیعیان) بدترین طائفه‌ای هستد که به کعبه و قبله منسوبند.»