پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب_ سهیلی، از علمای اهل سنت روایتی را نقل می‌کند که وقتی ابولبابه، از گناهی که انجام داده بود، توبه کرد و خودش را به ستون مسجد النبی، محکم بست، سوگند خورد، هرگز آن بند را باز نکند، مگر اینکه پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله با دستان مبارک خودشان، آن را باز کنند و این را، نشان قبول توبه خود قرار داده بود.

آیه قبول شدن توبه او، از جانب خداوند نازل شد؛ حضرت فاطمه سلام‌الله‌علیها خواست آن بندها را باز کند، ولی ابولبابه گفت: جز پیامبر نباید کسی مرا از بند رها کند؛ چون من به این امر، قسم خوردم.

وقتی این سخن، به پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله رسید، فرمود: «فاطمه پاره تن من است»؛ یعنی اگر فاطمه سلام‌الله‌علیها هم باز می‌کرد، فرقی با باز کردن من نداشت.

سهیلی با این حدیث، استدلال می‌کند که هر کس به حضرت فاطمه سلام‌الله‌علیها دشنام بدهد، کافر است؛ چون این عمل، اشاره بر بغض او نسبت به حضرت فاطمه سلام‌الله‌علیها دارد و خداوند با چنین کسی، دشمن است و کسی که خدا با او دشمن باشد، یقیناً کافر است.

هم‌چنین حضرت فاطمه سلام‌الله‌علیها، طبق این حدیث، از ابوبکر و عمر هم برتر است.