بر سر مزار فردوسی، شعار می‌دهند: «کوروش پدر ماست، ایران وطن ماست».

این در حالی است که حکیم ابوالقاسم فردوسی، اصلاً کوروش را نمی‌شناخت و در فهرست پادشاهان ایران باستان، هیچ اسمی از کوروش نمی‌آورد. فردوسی حتی اسکندر (نابودگر حکومت هخامنشی) را ذوالقرنین و مردی از مردان خدا می‌نامد.

چالش:

تا ۲۰۰ سال پیش، هیچ یک از مردم ایران، کوروش را نمی‌شناختند. بلکه این انگلیسی‌ها و یهودیان بودند که با ابزار رسانه، برخی ایرانیان را شستشوی مغزی داده؛ کوروش و هخامنشیان را به عنوان نماد هویتی به آنان القاء کردند. در اَوِستا و متون روایی زرتشتی، هیچ نامی از کوروش به میان نیست. در شاهنامه نیز هیچ اسمی از کوروش نمی‌بینیم. تمام آن‌چه امروز به عنوان افتخار به کوروش مطرح می‌شود، از کانال خاورشناسان انگلیسی، یهودی و... به ما رسیده است. پیشتر یک چالش مطرح کرده بودیم که "منابع یهودی و غربی را کنار بگذاریم. آن‌گاه دو خط مطلب می‌توان یافت که به واسطه آن، بتوان به کوروش افتخار کرد"؟ این قضیه برای من معنایی روشن دارد.