ابن صباغ مالکی در مورد امام صادق (علیه‌السلام) می‌نویسد: او در میان برادران خود جانشین پدر گردید و به مقام امامت رسید، یاد او در خاطره‌ها از همه بیشتر و ارزش او فزون‌تر بود. محدثین آن مقدار که از او حدیث نقل کرده‌اند، از هیچ‌یک از اهل بیت پیامبر حدیث نقل نکرده‌اند.

امام صادق (علیه‌السلام) می‌فرماید: «ناصبی و دشمن ما اهل بیت کسی نیست که آشکارا با ما دشمنی ورزد، بلکه ناصبی کسی است که نسبت به شما شیعیان دشمنی می‌ورزد، در حالی‌که می‌داند شما ما را دوست دارید و از دشمنانمان بیزاری می‌جویید...» زیرا ناصبی سعی می‌کند دشمنی خود را نسبت به اهل بیت مخفی کرده تا به نا

ابن تیمیه روایتی از سنن نسائی نقل می‌کند که مشابه آن از صحیح مسلم نیز نقل شده، و گفته است که حدیث، صحیح است، اما جمله آخر آن، «وَكُلُّ ضَلَالَةٍ فِي النَّارِ» را از پیامبر نمی‌داند؛ زیرا اگر بپذیرد که هر بدعتی گمراهی است و هر گمراهی در آتش است، تأیید کرده برخی از بزرگان مذهبش اهل جهنمند؛ خود نیز

پیروان زید از رأی او درباره‌ی ابوبکر و عمر بن خطاب سؤال کردند، او پاسخ داد: «خداوند آن دو را بیامرزد، من از هیچ‌یک از کسانم نشنیده‌ام که از آن‌ها بیزاری جوید، و من درباره‌ی آن‌ها جز به نیکی سخن نمی‌گویم، آن‌ها در پاسخ گفتند پس در این صورت چرا برای خونخواهی اهل بیت قیام کرده‌ای؟

زمانی که امام صادق (علیه‌السلام) خبر آن‌چه را که بر سر عمویش زید بن علی آمد را شنید، به سختی گریه کرد و استرجاع کرده، فرمود: «خدا رحمت کند عمویم زید را، او نیکو عمویی بود برای دین و دنیای ما، او مانند کسانی‌که در کنار پیامبر خدا و علی و حسن (علیهم‌السلام) به شهادت رسیدند، از دنیا رفت.»

امام باقر(علیه‌السلام) می‌فرماید: «مردى از اهل یمام به نام جویبر نزد رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) آمد و اسلام آورد. جویبر مردى کوتاه اندام، نیازمند، برهنه و از سیاهان زشت‏‌روى بود. روزى رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) نگاهى عطوفت‌آمیز و رحمت‌انگیز به جویبر کرد و فرمود: اى جویبر!