احمد امین درباره امام صادق (علیه‌السلام) می‌نویسد: در مجالس درس امام صادق(علیه السلام)، تنها کسانی که بعدها مذاهب فقهی را تأسیس کردند، شرکت نمی‌کردند، بلکه فلاسفه و طلاب حکمت و افراد گوناگون از ادیان دیگر مثل: مسیحیان و یهودیان و زرتشتیان و...

آلوسی می‌نویسد: ابوحنیفه با آن همه عظمت و جایگاهی که نزد اهل‌ سنت دارد، بر خود فخر می‌کرد و با لسان فصیحی می‌گفت: «(لو لا السنتان لهلک النعمان) اگر آن دو سال نبود، نعمان (ابوحنیفه) هلاک می‌شد»، و نیز گفته: «من هرگز فقیه‌تر از امام صادق ندیده‌ام» و برخی دیگر از علمای اهل‌ سنت گفته‌اند: «ابوحنیفه،

شقرانی که فردی گناه‏کار و شراب‏‌خوار بود، می‌‏گوید: گرفتار و سرگردان بودم که ناگهان جعفر بن محمد را دیدم؛ پس گفتم: فدایت شوم، من غلام شقرانی هستم و حاجت خود را اظهار کردم. پس حضرت به من عطایی کرد و سپس فرمود: ای شقرانی!

در حالات امام صادق (علیه‌السلام) و مزاح ایشان آمده است که از ابوحنیفه سؤال کرد: «اگر محرمی در حج، دندان رباعی گوزنی را بشکند، حکم آن چیست؟ ابوحنیفه گفت: جواب آن را نمی‌دانم، امام صادق(علیه السلام) فرمود: تو نمی‌دانی که گوزن دندان رباعی ندارد؟»
شذرات الذهب، ابن عماد حنبلی، ج1، ص220.

مالک بن انس، از امامان اهل سنت و  پیشوای فرقه مالکی درباره امام صادق (علیه‌السّلام) می‌گوید:

امام صادق (علیه‌السلام) در هیچ مناظره‌ای شکست علمی نخورد و از ایشان این عبارت را می‌شنیدند که می‌فرمود: «از من بپرسید، پیش از آن‌که مرا از دست بدهید، زیرا پس از من هیچ‌کس مانند من برای شما حدیث نخواهد گفت.» این عبارت را فقط دو نفر از اهل بیت پیامبر به زبان آورده‌اند؛ یکی وجود امیرالمؤمنین، و دیگر