صفدی شافعی می‌گوید: علما در رد افکار و اندیشه‌های ابن‌تیمیه کتاب‌های زیادی نوشتند و این ردیه‌ها به دست ابن‌تیمیه می‌رسید، ولی اعتنایی به آن‌ها نمی‌کرد، اما وقتی کتاب التحقیق فی مساله التعلیق از سبکی به دست وی رسید، با تعریف و تمجید از نویسنده آن گفت: این یک رد فقیهانه بر من است.

سبکی در کتابی که در رد ابن‌تیمیه نگاشته، درباره وی می‌نويسد: «افکار ابن تیمیه با عقیده اکثر مسلمین ناسازگار است و حرف‌های بدعت‌آمیزی را در اصول عقاید زده، او خودش را تحت تبعیت و پیروی از کتب خدا و سنت پیامبر مخفی کرده و پایه‌های ستون اسلام و عقاید مسلمانان را از بین برده و این‌طور وانمود می‌کند ک

شیخ شهاب‌الدین می‌گوید: دوست داشتم عقیده اهل سنت و جماعت را بیان کنم تا فساد و بطلان گفته‌های ابن تیمیه روشن شود، هر چند نیازی به ابطال گفته‌های ابن تیمیه نیست، زیرا خود ابن تیمیه همه ادعاهایش را نقض می‌کند و هر قاعده‌ای را که بنا نهاده، خودش آن قاعده را از بین برده است.

ابوحنیفه معتقد است که: «ایمان کم یا زیاد نمی‌شود، و توصیف ایمان به هر یک از این دو بی‌مورد است، لیکن تفاوتی که وجود دارد در به جا آوردن طاعات و ترک محرمات است و به همین جهت است که میان مردم تفاوت و برتری به وجود می‌آید، لیکن از نظر ایمان هیچ کس را بر دیگری مزیت و برتری نیست.»

مرجئه در قبول اصل حبوط با مکتب معتزلیان هم رأی هستند، اما به عقیده آن‌ها ایمان به خدا همه‌ی گناهان را به هر اندازه که باشد از میان می‌برد، چه تکفیر، چه ارتداد و ...؛ گناهان نمی‌توانند ایمان را از میان ببرند.
شرح المقاصد، تفتازانی، ج5 ص131و132.

شیخ مفید می‌‌گوید: شیعیان متفقند که شفاعت در روز قیامت به عده‎ای از مرتکبین گناه کبیره از بین امت اسلام می‌رسد؛ مرجئه در باب شفاعت پیامبر با شیعه موافق است، غیر ابن‌شبیب و عده‌ای از اهل حدیث؛ معتزله متفقند که شفاعت پیامبر خدا درباره‌ی اهل طاعت است، نه گنهکاران، و او نسبت به هیچ کسی از آفریدگان که