یهودیان به حضرت موسی (علیه‌السلام) اتهام قتل برادرش هارون را به علت حسادت زدند.
انسان العیون فی سیرة الامین، حلبی شافعی، ج1، ص422.
مقاله: «تلاش قوم یهود برای کشتن پیامبر اسلام»

مورخین نقل کرده‌اند بعد از هجرت پیامبر و در اواخر عمر ایشان برخی از اصحاب، هنگام برگشت پیامبر از جنگ تبوک، به تعداد ده یا دوازده یا چهارده نفر، سوء قصد به جان پیامبر را داشتند که موفق نشدند و پیامبر توسط جبرئیل خبردار شده و حذیفه که همراه ایشان بود، از اسامی آن افراد مطلع بود.

ابن‌جوزی می‌نویسد: «عمر بن خطاب شمشیری را حمایل کرد و در زیر لباس خود قرار داد تا پیامبر را به قتل برساند، وقتی پیامبر اسلام جلوی او قرار گرفت، حضرت گوشه‌ی لباس او را گرفت و کنار زد و شمشیر نمایان شد، پس به او گفت: آیا بس نمی‌کنی ای عمر! تا این‌که خداوند رسوایی و خواری بر تو فرود آورد.»

انس بن مالک نقل می‌کند که عمر بن خطاب را دیدم که شمشیر برداشته بود و با مردی از قبیله بنی‌زهره برخورد کرد؛ آن مرد گفت: ای عمر! آهنگ کجا داری؟ گفت می‌خواهم محمد (صلی‌الله‌علیه‌‌وآله) را بکشم. آن مرد گفت که فرضاً او را بکشی، چگونه از شمشیرهای بنی‌هاشم رهایی می‌‌یابی؟

ابتدا قرار بود بنی‌اسرائیل وارد سرزمین مقدس شوند، ولی در پی اطاعت نکردن آنان از فرمان موسی، در وارد شدن بنی اسرائیل به سرزمین مقدس بداء حاصل شد و چهل سال به عقب افتاد.
ماجرای تأخیر 40 ساله بنی اسرائیل در ورود به سرزمین مقدس را شیعه و اهل سنت در تفاسیر خود بیان کردند.

از امام صادق (علیه‌السلام) روایت شده که هیچ بدایی از سوی خدا مانند آن‌چه در مورد اسماعیل اتفاق افتاد، واقع نشد؛ هنگامی پدرش ابراهیم (علیه‌السلام) را مأمور ساخت به ذبح او، سپس گوسفندی را به جای او فدیه داد.
تفسیر نور الثقلین، ج4 ص420.