اسناد
سخاوی در حاشیه کتاب ابنحجر عسقلانی، حکایتی را از دیدار علامه حلی و ابنتیمیه نقل میکند:
ابن حجر عسقلانی در توضیح حدیثی از ابن عباس میگوید: «در این حدیث فوائدی است، از آن جمله باید در حکم به اسلام کافر، اکتفا بر اقرار به شهادتین کرد.»
فتح الباری، عسقلانی، ج13 ص367.
ابن طقطقی از علمای قرن 7 میگوید: امیرالمؤمنین شبانه در نجف دفن شد و قبر ایشان مخفی بود تا اینکه بالاخره آشکار گشت.
الفخری فی الآداب السلطانیه و الدول الاسلامیه، ابن طقطقی، ص101.
ابن اثیر میگوید: صحیحترین قول در مورد قبر امیرالمؤمنین، همین مکانی است که در آن زیارت شده و به آن متبرک میشوند.
الکامل فی التاریخ، ابن اثیر، ج3، ص262.
مقاله: «تشییع مخفیانه و قبر مخفی امیرالمؤمنین»
ابن حزم در کتاب اسماء الخلفاء میگوید: قبر امیرالمؤمنین در «غری» یعنی در نجف، نزدیک کوفه است.
رسائل ابن حزم، ابن حزم اندلسی، ج2، ص162.
مقاله: «تشییع مخفیانه و قبر مخفی امیرالمؤمنین»
از ابنسیرین نقل شده است: «فتنه در حالی روی داد که هنوز دههزار نفر از اصحاب پیامبر در قید حیات بودند و از بین آنها غیر از چهل نفر بقیه در جنگ بودند؛ معمر میگوید: بیش از دویست و چهل نفر از اهل بدر همراه امیرالمؤمنین بودند.»
مصنف، عبدالرزاق، ج9، ص185.
در صحیح مسلم از جابر بن عبدالله نقل شده: رسول خدا در سال هشتم و در ماه رمضان، عازم مکه شد. آنگاه که به نقطه «کراع الغمیم» رسید، ظرف آبی خواست و آن را با دست خود بلند کرد و همگان دیدند، آنگاه آن را نوشید، (یعنی ای مردم!
امام حسن و امام حسین (علیهماالسلام) و عبدالله بن جعفر به قصد انجام زیارت حج (خانه خدا) از مدینه حرکت کردند.
بخاری در صحیح خود از جابر بن عبدالله انصاری نقل میکند: پیامبر (صلیاللهعلیهوآله) در یکی از سفرهای خود، گروهی را دید که در کنار فردی گرد آمده و برای او سایبانی درست کردهاند. پرسیدند: این فرد کیست؟ گفتند: روزهدار است. پیامبر فرمود: «روزهداری در سفر کار خوبی نیست.»
امام حسن و امام حسین (علیهماالسلام) و عبدالله بن جعفر به قصد انجام زیارت حج (خانه خدا) از مدینه حرکت کردند.
ابن حجر هیثمی در کتاب «الصواعق المحرقه»، جریان سخنوری امام حسن (علیهالسلام) را که با سرشت او از دوران کودکی تا بزرگسالی او عجین شده بود را بیان میکند و میگوید: «در نخستین روزهای پس از رحلت پیامبر اکرم، امام حسن (علیه السلام) به مسجد آمد و ابوبکر را بالای منبر جدّش رسول الله دید که نشسته و سخنر
زمخشری از علمای اهل سنت، در حالات امام حسن مجتبی روایت میکند، حسن بن علی (علیهماالسلام) چنان بود که چون از وضوی نماز فارغ میشد، رنگش تغییر میکرد و میفرمود: «شایسته است کسیکه میخواهد با خداوند روبرو شود، رنگ و رویش تغییر کند.»
ربیع الابرار، زمخشری، ج2، ص267.
بغوی ذیل حدیث پیامبر در مورد مأموریتشان برای جنگ با کفار تا اسلام آوردنشان، مینویسد: «این حدیث، دلیل بر آن است که مردم در زندگی و معاملات با یگدیگر، باید بر ظاهر احوالشان حکم جاری کنند، نه باطن آنها.»
شرح السنه، بغوی، ج1، ص70.
ابنحجر عسقلانی ذیل روایتی از صحیح بخاری که کلام پیامبر در مورد مأموریتشان برای جنگ با کفار تا اسلام آوردنشان را نقل کرده، مینویسد: «این حدیث، دلیل بر قبول اعمال ظاهر و حکم طبق مقتضای ظاهر است.»
فتح الباری، ابنحجر، ج1، ص77.