اسناد
پیامبر اکرم در موقعی که سعد بن عباده در بستر بیماری بود، برایش گریه کرد.
صحیح بخاری، ج1، ص402.
مقاله: «گریه و عزاداری در سیره و سنت پیامبر از منابع اهل سنت»
پیامبر اکرم در رثای سعد بن خوله مرثیه خواند و گریه کرد.
ارشاد الساری، قسطلانی، ج2، ص406.
مقاله: «گریه و عزاداری در سیره و سنت پیامبر از منابع اهل سنت»
وقتی پیامبر اکرم خبر از شهادت جعفر بن ابیطالب، زید بن حارثه، و عبدالله بن رواحه در جنگ موته میداد، اشکهایش سرازیر شد (برای آنها اشک ریخت.)
صحیح بخاری، ج3، ص146.
از زمانی که حضرت یوسف از نزد پدرش یعقوب جدا شد، تا زمان مراجعت او، هشتاد سال طول کشید و در این مدت همواره اندوه قلبی او را فراگرفته و گریه میکرد تا نابینا و کور شد. حسن بصری گفته است در آن روزگار در روی زمین خلیفهای بزرگوارتر از حضرت یعقوب (علیهالسلام) در پیشگاه خداوند وجود نداشت.
رسول خدا (صلیاللهعلیهوآله) از جبرئیل پرسید: ناراحتی یعقوب از یوسف به چه اندازه رسیده بود؟ فرمود: به اندازه هفتاد زنی که جوان از دست داده است. حضرت فرمود: چه اندازه پاداش دارد؟ گفت: به اندازه صد شهید.
تفسیر کشاف، زمخشری، ص527.
جوینی پس از مرگ، در خانهاش دفن شد؛ اما پس از چند سال به مقبرة الحسین منتقل گردید و در کنار پدرش دفن شد. مردم در مرگ جوینی منبرش را شکستند و مغازهها را بستند و کسب و کار را تعطیل کردند. شعرا در مرگ او قصیدههای فراوانی سرودند.
هنگامیکه محمد بن یحیی ذهلی از مرگ احمد بن حنبل آگاه شد، گفت: شایسته است تمامی ساکنان بغداد در منازل خود، به خاطر مرگ احمد بن حنبل گریه و عزاداری کنند.
سیر اعلام النبلاء، ذهبی، ج11، ص203.
گریه پیش از مرگ جایز است، چنانکه پس از مرگ نیز جایز است، زیرا پیامبر اکرم (صلیاللهعلیهوآله) نزد قبر یکی از دخترانشان گریه کردند؛ همچنین در زیارت قبر مادر بزرگوارشان، آمنه، همراه با اصحاب خود گریستند.
ارشاد الساری، قسطلانی، ج2، ص414.
از نظر مالکیه و حنفیه گریه با صدا و فریاد زدن حرام است، اما از نظر شافعیه و حنبلیها مباح است، چنانکه اشک ریختن بدون صدا به اتفاق علما، مباح است.
الفقه علی المذاهب الاربعه، جزیری، ج1، ص484.
گریه و نوحهی بلند روا نیست، اما گریهای که از سوز قلب باشد، مانعی ندارد، لباس سیاه برای مردان مکروه است، ولی برای زنان اشکالی ندارد. سیاه کردن گونهها و دستها، پارهکردن گریبان و زخمیکردن صورت و ... از رسومات دوران جاهلیت بوده و باطل است.
در تشییع جنازه و در منزل میت، نوحه، گریه و شیون کردن و گریبان چاک دادن مکروه است، اما گریه بدون فریاد، اشکالی ندارد، ولی صبر و شکیبایی بهتر است.
فتاوی الهندیه فی مذهب الامام ابی حنیفه، شیخ نظام و جماعتی از علمای هند، ج1، ص162.
عبدالله بن عکرمه میگوید: «تعجب است از سخن مردم که میگویند عمر بن خطاب از نوحهسرایی جلوگیری کرده، در صورتیکه پس از مرگ خالد، زنان بنی مغیره، هفت شبانهروز در مکه و مدینه گریه کردند و گریبان چاک دادند و صورتهای خود را مضروب ساختند.
از پیامبر اکرم نقل شده که رسول خدا در آغاز از نوحهخوانی زنهای انصار جلوگیری میکرد، پس از آن، گروهی از انصار خدمت آن حضرت رسیدند و اظهار داشتند که بر اثر گریه و نوحه بر اموات، نوعی راحتی مییابیم، شما اجازه بفرمایید گریه کنیم؛ آن حضرت فرمود: با این شرط اجازه میدهم که موهای خود را پریشان نکنید
ابوعثمان میگوید: «پس از فوت نعمان، عمر بن خطاب را دیدم که دستش را بر سر گذاشته بود و گریه میکرد.»
کنز العمال، متقی هندی، ج15 ص727.
مقاله: «عدم مخالفت عمر بن خطاب، با گریه و عزاداری، از منابع اهل سنت»