محمد بن ابی‌بکر از یاران خاص حضرت علی (علیه‌السلام)، حاکم مصر شده بود و قربانی توطئه معاویه گردید و بدن مطهرش را در شکم الاغ مرده گذاشتند و آتش زدند.
البدایه و النهایه، ابن اثیر، ج10، ص660.

معاویه روی منبر می‌خواست برای پسرش یزید بیعت بگیرد، ولی عایشه گفت: آیا سه خلیفه پیش از تو برای پسرانشان بیعت گرفتند؟ معاویه گفت نه، عایشه گفت: پس تو به کدامیک از آن‌ها اقتداء می‌کنی؟ معاویه شرمسار شد، لذا چاهی بر سر راه عایشه حفر کرد و عایشه در آن افتاد و کشته شد.

عبدالرحمن بن ابی‌بکر رشوه‌ای که معاویه جهت بیعت با یزید برایش فرستاد، نپذیرفت؛ مسموم گردید و کشته شد. رشوه معاویه صدهزار درهم بود. عبدالرحمن گفت: من دین خود را به دنیا نمی‌فروشم، مگر حکومت اسلامی همانند امپراطوری است که با مرگ کسری -هرقل-، هرقل دیگری بیاید؟

بعد از فتح مکه، پیامبر دستور داد که چند تن از افرادی که با خدا و رسولش سر جنگ داشتند و محارب بودند کشته شوند، از جمله عبدالله بن ابی‌سرح که عثمان نه تنها این شخص را نکشت، بلکه او را در خانه‌ی خود پنهان کرد و بعدها برای او درخواست امان داد.
المختصر فی اخبار البشر، ابوالفداء، ص167.

مردی به امام سجاد (علیه‌السلام) ناسزا گفت؛ حضرت خود را به نشنیدن زد و چیزی نفرمود؛ آن مرد وقتی بی‌اعتنایی امام (علیه‌السلام) را دید، گفت: با تو بودم، امام سجاد (علیه‌‎السلام) نیز در جواب فرمود: من نیز گفته تو را نادیده گرفتم و چشم‌‌پوشی کردم و آن مرد خجالت‌زده و شرمسار گردیده و عذرخواهی کرد.

از مردی به‌ نام مستقیم نقل شده نزد علی بن الحسین (علیه‌السلام) بودم، هرگاه نیازمندی می‌آمد به‌پا می‌خاست و هنگام برآوردن حاجتش می‌فرمود: «بی‌گمان صدقه، پیش از آنکه در دست نیازمند قرار گیرد، در دست خداوند جای می‌گیرد.»
الطبقات الکبیر، ابن سعد، ج7، ص213.